| |
 |
Borneo 2007 deel 1
Reis | Borneo
|
12 Maart 2009 | 22:44:26
|
|
Reisverslag Maleisisch Borneo met Sawadee (14 september 2007 - 10 oktober 2007)
Na een schitterende reis vorig jaar was het dit jaar de beurt aan een andere bestemming. Een bestemming die ik alleen van horen en zien kende (vooral van de WNF-campagnes), maar het stukje “beleven” miste ik nog. Ik besloot om in het najaar naar Borneo te gaan. De prachtige natuur en het ongerepte regenwoud prikkelt me al jaren. Baobab, waar ik vorig jaar mee gereisd heb, heeft geen reis naar Borneo helaas, dus moest ik op zoek naar een andere organisatie. Na een paar reizen en organisaties vergeleken te hebben, heb ik bij Sawadee de 27-daagse reis naar Maleisisch Borneo (Sarawak en Sabah) geboekt.
Into the heart of Borneo;
"no ocean too deep, no mountain too high"
DAG 01 Amsterdam - Kuala Lumpur (Vrijdag 14 september 2007)
In tegenstelling tot vorig jaar leerde ik mijn reisgenoten pas kennen op Schiphol. Altijd maar weer afwachten met wie je de komende weken door moet brengen. Er is één stel dat al aan het inchecken is als ik me meld bij de medewerkster van Sawadee. Van haar krijg ik de tickets en een flightbag met het verzoek deze aan de reisbegeleider te geven, er is iemand jarig tijdens de reis. Ik besluit om de eerstvolgende op te wachten om dan samen te gaan inchecken. Korte tijd later heb ik al 4 medereizigers ontmoet en gaan we samen inchecken. Wachtend in de rij zien we nog meer mensen met een blauw labeltje aan de bagage. Ondanks dat we na elkaar inchecken zitten we toch redelijk verspreid in het vliegtuig. In het vliegtuig zit ik naast een Belgisch stel dat dezelfde reis geboekt heeft. Belgen blijven toch een gezellig volkje, het begint in ieder geval goed. Via het Belgische stel ontmoet ik een andere Belg. Ze kennen elkaar van een vorige reis en hebben toevallig dit jaar dezelfde reis geboekt.
We vertrekken met ongeveer een uur vertraging. Het eten in het vliegtuig is niet geweldig, maar een rommelende maag wil toch graag gevuld worden, dus probeer het zo goed en kwaad mogelijk weg te krijgen. Ineens moet ik aan een quote denken uit “De grote Borneo expeditie” van Henk Schiffmacher over vliegtuigvoedsel: "De penetrante geur, die nog het meest doet denken aan die van een door gonorroe aangetaste kut van een kameel". Nou weet ik niet hoe zoiets ruikt, maar ik geloof Henk meteen. Hoofdpijn begint me te vervelen en korte tijd later word ik misselijk. Een aspirine helpt niet, het wordt nog steeds erger. Nadat ik voor de tweede keer heb kunnen “genieten” van het eten voel ik me een stuk beter. Tijd om maar eens proberen te gaan slapen. We leveren toch 6 uurtjes in, dus wat extra slaap kan geen kwaad.
DAG 02 Kuala Lumpur - Kuching (Zaterdag 15 september 2007)
Het ontbijt sla ik maar over na mijn ervaring van gisteravond. Alleen de lucht al maakt me weer misselijk. Heb toch wel medelijden met die kameel zeg.
Minder dan 12 uur vliegen later, om 6.05 lokale tijd, landen we in Kuala Lumpur. De vertraging heeft weinig invloed gehad op de aankomsttijd.
Op het vliegveld weer kennisgemaakt met een aantal mensen. Uiteindelijk zitten we met 14 personen aan de koffie en thee op het vliegveld. Volgens de lijst missen we dus nog 1 persoon, want we zouden met 15 personen zijn. Na een korte vlucht, met weinig zicht vanwege de bewolking, komen we aan in Kuching waar we opgewacht worden door onze reisbegeleider van Sawadee. Daar ontmoeten we ook de 15e persoon. Tot mijn verbazing komt er nog iemand bij de groep. Blijkbaar zijn we toch met 16 personen, het maximaal aantal personen voor deze groep.
Buiten gekomen krijgen we eerste klap van het warme weer met hoge luchtvochtigheid. We rijden met een bus naar het Borneo Hotel in Kuching. Hier wordt de verdeling van de groep pas echt duidelijk: 3 stelletjes, 2x 2 vrienden, 3 vrouwelijke en 3 mannelijke alleenreizenden. Ik krijg een kamer voor mij alleen, de andere 2 alleenreizenden slapen de komende nacht bij elkaar. Even een douche nemen om me op te frissen en daarna briefing van de reisbegeleider. Na de, gelukkig, korte briefing lopen we met een groot gedeelte door Kuching. Een aantal mensen blijft in het hotel om bij te komen van de reis. We brengen een bezoek aan het Sarawak Museum en lopen naar de markt. Onderweg begint de lucht aardig donker te worden, als we bij de overdekte markt zijn aangekomen krijgen we de eerste tropische bui. Het bezoek aan de markt duurt een uurtje langer dan gepland, maar we blijven gelukkig droog. Na de bui gaan de verder met onze ronde door Kuching en genieten van een drankje op het terras. Daarna bezoeken we een Chinese tempel en gaan weer terug naar het hotel. Toch maar weer even onder de douche voordat we uiteten gaan. Op aanraden van de reisbegeleider gaan we naar Khatulistiwa, een leuk ogend restaurantje aan de Sarawak River. De kaart is gevarieerd, maar de bediening is iets minder……de eerste eters zijn al bijna een uur klaar als de laatste pas het eten geserveerd krijgt.
Na het eten terug naar het hotel en de bagage voor de komende 2 dagen in Bako NP splitsen. Om 23.00 het bed in om bij te komen van een lange vermoeiende dag.
DAG 03 Kuching - Bako NP (Zondag 16 september 2007)
Om 7.00 opstaan en een heerlijke douche nemen. Nu kan het nog want de komende dagen moeten we het met minder luxe doen.
Om 9.00 vertrekken we met de bus naar Bako NP. Het is ongeveer 45 minuten rijden naar het hoofdkwartier. Van daar uit gaan we met longboats naar het park zelf. We worden afgezet bij een strandje en moeten een stukje door de zee lopen om aan land te komen. Het heeft wel wat zo. Het strand is bijzonder mooi met zijn uitgesleten kleurrijke rotsen.
Na aankomst even relaxen en de bagage opbergen, onze kamers zijn nog niet klaar. We gaan naar de mangroven (waar Bako NP ook zijn naam aan te danken heeft. Bako is mangrove in het Maleis) waar de neusapen moeten zitten. Hoog in de bomen is wat leven te bekennen, maar echt goed zien doen we ze niet. Pas als bijna de hele groep weg is, en ik met een reisgenote achterblijf komen ze één voor één te voorschijn. We zien 10 tot 15 neusapen door het mangrovebos richting zee lopen. Blijkbaar hebben ze gewacht tot de drukte over is. Ze zijn erg schuw en op hun hoede. Het zijn prachtdieren om te zien. De reisgenote met wie ik ben blijven wachten blijkt een vriendin te zijn van een reisgenoot van vorig jaar. Haar verhaal over een vriend die vorig jaar met Baobab in Oost-Afrika is geweest en waarvan ze DVD’s, die iemand had gemaakt die alles gefilmd had, had gezien kwam me erg bekend voor. Ze heeft de DVD’s gezien waar ik ook op sta. Kleine wereld, maar wel erg grappig.
Neusaap in de mangrove van Bako NP
De rest zit al aan het eten als we terugkomen in het restaurant. Het eten hier ziet er niet erg uitnodigend uit, dus neem ik maar een bord gele rijst. Smaakt op zich niet verkeerd. Na het eten krijgen we een chalet toegewezen. We zitten met ons drietjes in chalet 3, kamer 2. In de kamer naast ons, kamer 1, slapen de 3 alleenreizenden meiden. De kamer heeft een eigenaardig luchtje en is nogal beweeglijk.
‘s Middags lopen we de Lintang-trail…achterstevoren. Het begint met een pittige klim, waarna het redelijk vlak blijft en het eindigt bij de neusapen in de mangrove met een steile afdaling. De wandeling duurt enkele uurtjes en de natuur is prachtig! Onderweg komen de een groot gedeelte van de groep tegen, die dus de route wel goed lopen. Daarna even bijkomen in een van de shelters in de mangrove.
Vanavond gaan we een nachtwandeling maken. Na het avondeten maken we ons op voor de nachtwandeling. Lange kleren aan, insmeren met DEET en de hoofdlamp tevoorschijn getoverd. Helemaal klaar voor de wandeling komen we bij het restaurant waar we vervolgens te horen krijgen dat de wandeling niet doorgaat. De wandeling is voor maximaal 15 personen en er is al een groep weg. Dus gaan we morgenavond.
Dan gaan we maar naar de mangrove om te kijken of we vuurvliegjes zien. Maar we zien niks. Zittend in de shelter genieten we van de rust en het geluid van de krekels in het bos en de zee die zich onder onze voeten weer terugtrekt.
Bij het terugwandelen om een douche te gaan nemen zien we dan toch de vuurvliegjes. Erg grappig om te zien. Ze zitten in een boom vlakbij en ze lichten steeds even op waardoor een leuk schouwspel ontwaard. Het is alsof je naar een kerstboom met hele slechte verlichting aan het kijken bent. Dan toch eerst een frisse douche en het bed in.
DAG 04 Bako NP (Maandag 17 september 2007)
Vandaag weer op tijd eruit: 7.00. Even lekker douchen met koud water en mijn dagboek bijwerken. Eerst de magische woorden “Boreno is happening” op mijn dagboek schrijven. Nee, dit is geen typfout. Degene die “De Grote Borneo Expeditie” heeft gelezen weet waar ik het over heb.
Het is heerlijk rustig hier op de veranda van het chalet. We zitten midden in het groen, geluiden van vogels en insecten overal om ons heen. Eén van die insecten, een cicade, lijkt zelfs op een tandartsboor. Deze hoorden we gisteren in het woud ook al. Zometeen ontbijten (groene boterhammen met jam, thee en een Nederlandse melk) en de tas inpakken voor de wandeling.
Met 15 personen lopen we naar Tajor Waterfalls, een tocht van 3,5 kilometer, Het begin is pittig, steil omhoog en weer even wennen voor de benen. De waterval is prachtig, zo midden in het groen. Een mooie plek om te zwemmen. Even genieten van het uitzicht, wat foto’s maken en weer verder lopen. Ik ga met een reisgenote naar Tajor Beach, dichtbij de waterval. Zij wilde niet te ver lopen en door de Lintang-trail heb ik wat last van mijn knieën die ik een beetje wil sparen. Dus voor ons een verkorte versie. De rest loopt door naar Sibur, een strand vlakbij maar wel een heel stuk verder lopen. Als het eb is, kun je zelfs van Tajor naar Sibur lopen maar door het woud is het een uur verder lopen.
Tajor Waterfalls in Bako NP
Het laatste stuk naar het strand gaat steil naar beneden, gelukkig wel nog met trappen maar de laatste meters moeten we over natte gladde rotsen met touw. Het strand zelf is minder, erg nat. Als het vloed is is er helemaal geen strand meer over, dan loopt het hele strand onder. Lekker op het strand liggen is er dus niet bij. En anders had het nog niet lang kunnen duren. Als we ongeveer een kwartiertje op het strand zijn arriveert de boot al die ons weer terugbrengt. We lopen langs de rand van het woud over het strand naar de boot. Het is een prachtig uitzicht!
De boot vaart langs de rotsen waarvan er één erg op gezicht lijkt. Bij terugkomst lekker genieten van de rust en even wat eten. Het lunchpakket dat we hebben meegekregen zag er ‘s morgens al niet erg fris uit en na uren in de zon aan mijn rugzak gehangen te hebben vertrouw ik het eten niet meer. We eten dus gewoon in het restaurant.
Nog even bij de neusapen geweest en over het strand gelopen. Bij zonsondergang loopt er nog een varaan achterlangs, maar die is te snel weg om op de foto te zetten.
‘s Avonds barbecue (kip, rundvlees, vis, frites en rijst). Een reisgenoot heeft zijn mondharmonica meegenomen en dus wordt er gezongen. Nou ja…een poging tot zingen. Ik denk niet dat we vannacht last hebben van muggen en ander ongedierte.
De nachtwandeling gaat weer niet door, dit keer vanwege de regen. Dus dan maar op tijd naar bed. Het blijft de hele nacht regenen, heerlijk koel en je valt snel in slaap door het getik om je heen.
DAG 05 Bako NP - Kuching (Dinsdag 18 september 2007)
‘s Morgens een laatste bezoek gebracht aan de neusapen in het mangrovebos, maar er is niks te zien. Even ontbijten en een tweede poging wagen. Dit keer zitten ze erg dichtbij. Het blijven aparte dieren om te zien.
Om 9.30 gaan we weer met boten terug naar het hoofdkwartier. Van daar uit met de bus naar Kuching, terug naar het Borneo Hotel. Daar even in de James Brooke Bistro lunchen en de was laten doen. In de bus krijgen we te horen dat de Rafflesia in bloei staat. Een uniek moment dus om deze bloem te zien, dus we gaan met de groep naar Gunung Gading NP. Het is bijna 2 uur rijden met de bus. We zien de bloem van ongeveer 60 cm in bloei, samen met een aantal dode en nog groeiende bloemen. Het park is eigenlijk al gesloten, maar we mogen toch nog een bezoek brengen aan het infocenter. De bloem die wij gezien hebben is de Rafflesia Tuan-mudae. Daarna rijden we terug naar Kuching.
Rafflesia Tuan-Mudae in Gunung Gading NP
‘s Avonds met een paar reisgenoten weer bij dezelfde bistro eten: Sautee Beef…erg lekker! Ik heb mijn camera meegenomen om na het eten langs de Sarawak River nog wat foto’s te maken. Terug in het hotel de was ophalen die we vanmiddag hebben ingeleverd en de tas pakken voor de komende dagen bij de Iban.
DAG 06 Kuching - Ngemah Illi (Iban Longhouse) (Woensdag 19 september 2007)
Vanmorgen om 6.00 uur opstaan en ontbijten in het hotel.
We rijden met de bus naar Semenggoh Wildlife Centre waar orang-oetans opgevangen en klaargestoomd worden om weer in de natuur uitgezet te worden. We komen net op tijd aan om op de eerste voederplaats orang-oetans te zien. We zien geen orang-oetans in het woud, alleen op de voederplekken waardoor bij mij een overheersend dierentuingevoel begint te overheersen. Je komt ook alleen bij de voederplekken, er zijn geen paden die echt de natuur in lopen. Erg jammer! We zien wel een kleine orang-oetan met moeder en vader. Zo’n voederplek is wel een ideale gelegenheid om goede foto’s maken.
Orang-oetan in Semenggoh Wildlife Centre
Na Semenggoh rijden we, via Serian waar we stoppen bij een markt en fruit kopen, naar Lachau. Hier stoppen we voor de lunchpauze bij cafeetje cq snackbar Lee Chong Cafe. In Lachau worden ook cadeaus gekocht voor de Iban. Het zijn voornamelijk etenswaren. Joe, onze Iban gids, heeft ook een bal meegenomen. Vanavond gaat er dus tegen de Iban gevoetbald worden. De vorige groep van Sawadee heeft er verloren, dus we hebben iets goed te maken.
Aangekomen bij de Lemanak River worden we door de Iban opgewacht die ons met hun longboats meenemen over de rivier. De boottocht van ongeveer een half uur is erg mooi. De natuur is prachtig en onderweg zien we regelmatig peperplantages.
Prachtige natuur onderweg naar Ngemah Illi vanaf de Lemanak River
Bij aankomst bij het longhouse blijkt het niet één huis te zijn, maar een klein dorpje. De bagage wordt uit de boten gehaald en omhoog naar het longhouse gebracht. Bij het betreden van het longhouse moeten de schoenen uit, daarna wordt een plekje gezocht om de bagage neer te zetten. We maken kennis met de bewoners van het longhouse. “Mana mana?”, en al snel klinkt het bekende Muppets-melodietje “Mahna mahna“. Er wordt gevraagd om te gaan voetballen, sportief als we zijn gaan we natuurlijk mee. We worden meegenomen naar het voetbalveld, dat er verbazingwekkend goed uitziet. Een groot vlakke zandplak met 2 houten doelen. Met de wandelschoenen aan valt het niet mee om fatsoenlijk te voetballen, maar in de warmte wordt er toch met 2-1 gewonnen. De wedstrijd eindigt als het schemerig begint te worden.
Na de wedstrijd duiken we de rivier in, lekker verfrissend. De rivier is niet zo koud als ik had gedacht. Als het al donker is zitten we nog steeds in de rivier. Nadat we opgefrist zijn is het tijd om te gaan eten.
We krijgen een diner bereid door de Iban. Zittend op de grond wordt het eten genuttigd. De resten van het diner wordt door de Iban opgegeten. Iets waar iedereen wel verbaasd over is. Ze hebben zitten wachten totdat iedereen klaar is om vervolgens zelf te gaan eten. Na het eten worden we officieel welkom gehad door de Tuai Rumah (letterlijk: hoofd van de veranda), de baas van het longhouse. Na een welkomstspeech van hem, die vertaald wordt door Joe, is het wordt aan onze reisbegeleider om de Iban te bedanken voor de gastvrijheid. Daarna worden ons 4 dansen in traditionele kledij voorgeschoteld. Het komt op mij erg toeristisch over. We krijgen tuak aangeboden en dat smaakt naar meer. Als snel wordt de eerste fles gekocht. Het wordt een erg gezellig avond met veel tuak, liedjes en dansen….”Hooooofd, schouders, knieën, teen…”. Het zingen klinkt ineens stukken beter dan in Bako NP. De mondharmonica wordt weer tevoorschijn getoverd, iets wat bij de Iban tot verbazing leidt: een stuk ijzer waarmee je muziek kunt maken?
De bedden worden voor ons klaargemaakt en de klamboes worden opgehangen. Tijd om rond 00.00/00.30 te gaan slapen.
Slapen bij de Iban in het Ngemah Illi longhouse
DAG 07 Ngemah Illi - Kachong (Iban longhouses) (Donderdag 20 september 2007)
We worden op tijd gewekt door de hanen. We kunnen lekker rustig aan doen vanmorgen, dus heerlijk op mijn gemak douchen en ontbijten. De nacht was kort, maar dankzij de tuak heb ik toch heerlijk geslapen. Goed spul!
Na het ontbijt krijgen we een demonstratie blaaspijpschieten, een hanengevecht (zonder messen) en wordt er uitleg gegeven over het gebruik van de rubberbomen en de verschillende soorten vallen die de Iban gebruikt.
Daarna maken we ons op om naar het tweede longhouse in Kachong te gaan. De tocht met de longboats er heen is weer ontzettend mooi. Onderweg lunchen we op een grindbak in de Lemanak River. Het eten wordt op Ibanwijze klaar gemaakt. Rijst wordt in bamboe gekookt.
Na de lunch gaan we te voet verder. Heuvel over, door de rivier, heuvel over, door de rivier, heuvel over door de rivier. Daar worden we opgeacht door de longboats waar we de bagage oppikken. Een pittige wandeling begint over een hoge heuvel. De tocht is erg vermoeiend, maar eenmaal boven op de heuvel is het uitzicht schitterend, overal groene heuvels. Op de top van de heuvel groeien ook nog wilde ananassen.
Het tweede longhouse is totaal anders dan het eerste, maar in positieve zin/ De ligging is erg mooi en het ziet er overal een stuk schoner en opgeruimder uit. Er is hier ook geen toeristische welkomsten of iets dergelijks. Gewoon koffie en thee. Het zweet blijft over mijn lichaam gutsen als we binnen aan de thee zitten. Het wordt dus tijd voor een verkoelende duik in de rivier. Al snel begint het te regenen en te onweren. Nat zijn we toch al, dus blijven lekker in de rivier dobberen. Heel apart om met de regen zo in de rivier te zwemmen. Onze reisbegeleider roept ons omdat ze het varken gaan slachten. Het varken hebben we aan de jongens van de Iban aangeboden, die ons de drie dagen dat we daar zijn helpen met van alles en nog wat, en dus ook veel spullen van ons dragen. Ze spoelen het varken af in de rivier, daarna gaat het mes in de keel. Het bloed wordt opgevangen in een emmer. Daarna gaat de kop er helemaal af en wordt het lichaam op het vuur gelegd om de haren er af te branden. Hierna wordt het helemaal opgesneden en de ingewanden verwijderd. De darmen worden schoongespoeld en uitgelegd in een longboat die aangemeerd ligt. De rest belandt op het vuur, ze gebruiken echt alles van het dier. Ineens een beetje ophef langs de rivier als er een hond met de darmen van het varken gaat rennen. Tja, geef die hond eens ongelijk.
Hierna volgt voor ons het avondeten. Dit is, in tegenstelling tot Ngemah Illi, niet op de veranda maar in een van de vertrekken. Hieraan merk je dat de mensen veel opener zijn. Ook om ons om te kleden mochten ongevraagd een van de vertrekken inlopen. Allemaal geen probleem. De vertrekken zijn verrassend groot. In één kamer zitten wij met de hele groep terwijl in de kamer er naast een groot aantal personen TV zit te kijken.
De avond is minder gezellig als gisteren. Of dit door de tuak komt weet ik niet. Het smaakt in ieder geval minder goed dan in Ngemah Illi.
We worden vroeg naar bed gestuurd, de dunne matrassen worden klaargelegd en de klamboes opgehangen. De matrassen liggen voor geen meter, het voelt alsof je direct op de planken ligt.
DAG 08 Kachong - Ngemah Illi (Vrijdag 21 september 2007)
Vandaag weer vroeg wakker door de hanen, maar toch nog even blijven liggen. De rest slaapt ook nog allemaal en staat pas laat op. Slapen lukt niet meer dus ga alvast een koude douche nemen en wat foto’s maken van het longhouse. De zon is nog niet doorgebroken en het is regenachtig.
Na het ontbijt weer foto’s maken, nu is het lekker zonnig. Geeft de foto’s toch meer sfeer.
We pakken alles weer in en vertrekken eerder dan gepland. Afscheid nemen van de mensen en dan weer terug de heuvel over lopen. Omdat er 9 personen zijn die zwemmend de tocht over heuvel wilde vermijden is er teveel bagage die gedragen moet worden door de Iban. Er wordt dus besloten dat iedereen te voet gaat tot bij de longboats. Het begin is weer zwaar, de benen moeten weer wennen aan de inspanning, maar we bereiken de longboats sneller dan we verwachten. Hier wordt de bagage ingeladen en gaan we zwemmend in de rivier naar de lunchplek waar de boten op ons zullen wachten. Onderweg wordt ons nog geleerd om ons te wassen met bladeren. De bladeren van een speciale boom dient als zeep. Door de bladeren hard in je handen te wrijven ontstaat een groene geurige schuim. Een ander blad kan gebruikt worden om de huid te scrubben, heerlijk grof.
Na de lunch “zwemmen” we nog zo’n 3 uur. Echt zwemmen is het niet, het is uitkijken voor de rotsen in de stroomversnellingen. En op sommige stukken valt er niks te zwemmen en is het lopen geblazen. Het is niks gelogen dat je gegarandeerd blauwe plekken oploopt, onverwachte stenen in het water kunnen hard aankomen.
We worden weer opgewacht door de boten. We hebben de keuze: of doorzwemmen tot het longhouse of met de boten mee. We besluiten om maar met de boten mee te gaan. Achteraf hebben we gelukkig de goede keuze gemaakt, anders waren we niet voor het donker terug geweest. Het eerste stuk hebben we zonder motor gevaren. Dat is pas genieten. Je laten meevoeren met de stroming en genieten van alle geluiden om je heen.
Na aankomst in het longhouse is er koffie en thee. Daarna moeten we weer voetballen tegen de Iban. Dit keer eindigt de wedstrijd in gelijkspel (1-1). Hierna weer de rivier in om even lekker te wassen, omkleden en dan eten.
De tuak wordt na het eten weer tevoorschijn getoverd en wat spelletjes gedaan.
Voetballen tegen de Iban
DAG 09 Ngemah Illi - Kuching (Zaterdag 22 september 2007)
En ook vandaag weer heerlijk op tijd wakker door hanen die buiten kraaien en honden die binnen op en neer rennen. Ik heb slecht geslapen vannacht: dun matras, harde vloer, veel gesnurk en andere herrie. Ook nog heel vreemd gedroomd.
Ook nu weer een koude douche om snel wakker te worden. Ontbijt met cakejes…lekker! Daarna weer de bagage in de tas zien te krijgen en afscheid nemen van de mensen die in het longhouse blijven. Een aantal mensen gaat nog met ons mee. We gaan weer met de longbots terug. Onderweg brengen we nog een bezoek aan een rijstveld dat de mensen aan het inzaaien zijn. Het is echter geen rijstveld zoals ik me had voorgesteld, mooie groene heuvels met groene getrapte dijken. Maar een verkoolde heuvel waar gaten in geprikt worden door de mannen en de vrouwen de zaadjes in de gaatjes gooien. Met hoge precisie overigens. Heb niet 1 zaadje naast een gaatje zien vallen. Oefening baart kunst zullen we maar zeggen.
We varen terug naar de plek waar we zijn opgestapt. Hier wordt afscheid genomen van de mensen die 3 dagen voor ons gezorgd hebben. Toch wel even slikken hoor. Er wordt nog gegrapt dat we nog even moeten voetballen. Met de bus gaan we terug richting Kuching. De airco staat weer op volle toeren, het is erg fris in de bus. In Lachau stoppen we weer voor een kleine pauze. De lunch schiet er bij in en we gaan snel door naar Kuching. In Kuching stoppen we bij de wasserij (het is zaterdag en het hotel wast blijkbaar dan niet) om de vuile was af te geven. De was wordt ‘s avonds nog naar het hotel gebracht. De meeste mensen hebben er niet op gerekend dat we eerst naar de wasserij gaan en dan pas naar het hotel. We rijden dus eerst naar het hotel zodat iedereen schone kleren kan aandoen en alle was meegeven. Deze wordt met de bus naar de wasserij gebracht.
Nadat de was is afgeleverd ga ik de stad in om nog wat inkopen te doen. Ik moet een knieband vinden omdat ik tijdens de trektochten last heb gekregen van mijn knie. Deze vind ik bij Guardian in Crowne Plaza. Een hele opluchting! Ook nog maar een extra tas voor de bagage gekocht zodat de bagage beter te splitsen is.
Nog voordat ik met een reisgenote ga eten bij James Brooke Bistro is de was al afgeleverd in het hotel. Dat is nog eens service! Snel de was op de kamer gelegd en lekker gaan eten. Het smaakt weer heerlijk en gezellig bovendien.
Terug op de kamer alweer de tas inpakken, dagboek bijwerken en gaan slapen. Om 5.15 vertrekken we naar het vliegveld. Weer een korte nacht dus.
DAG 10 Kuching - Miri - Mulu NP (Zondag 23 september 2007)
Dat de nacht nog eens extra kort wordt door een muis of rat op mijn kamer is niet echt prettig. Dus om 1.30 ‘s nachts maar een andere kamer gevraagd en alles overgehuisd. Vannacht maar een paar uurtjes geslapen. Om 4.15 loopt de wekker al weer af. Aaaaaahhhhh!!!!
Opstaan, douchen, broodjes als ontbijt naar binnen zien te werken. Valt niet mee op de vroege morgen. Om 05.30 vertrekken we met de bus naar Kuching Airport waar we ook afscheid nemen van Joe.
Na het inchecken een klein uurtje wachten tot boarding. De vlucht van Kuching naar Miri duurt ongeveer een uur. De vlucht van Miri naar Mulu NP van ongeveer een half uurtje was een stuk minder prettig. Het kleine vliegtuigje is nogal gevoelig voor turbulentie. Mijn maag is niet al te sterk voor dit zulk dingen. Maar ook dat overleven we wel weer. Op het vliegveld worden we met een busje naar onze huisjes gebracht, het is eenvoudig, maar de ligging is erg mooi. We lunchen in het restaurant en daarna zwemmen in de rivier. Lekker verfrissend want het is een warme dag!
Tropische bui in Mulu NP
‘s Avonds een soort van hints gedaan waarbij iedereen een persoon of voorwerp op een papiertje schrijft. Alle papiertjes gaan in een pot. Er worden 2 teams gemaakt en ieder team heeft 1 minuut om zoveel mogelijk personen en voorwerpen goed te raden. In de eerste ronde wordt dit aan de hand van omschrijvingen gedaan, in de tweede ronde door middel van gebaren (hints) en in de derde ronde door middel van geluid. Een erg leuk spel en een erg gezellige avond waarbij we veel gelachen hebben. Probeer maar eens het geluid van een zaklamp na te doen!
DAG 11 Gunung Mulu NP (Maandag 24 september 2007)
Vanmorgen gaan we per longboat 4 grotten bezoeken, de Windcave, Clearwater Cave, Langs Cave en de Deer Cave.
Onderweg stoppen we bij een iets te toeristisch marktje van de Penang, een minderheidsbevolking in Maleisië. Hierna varen we naar de eerste grot, de Wind Cave. De wind valt reuze mee, maar de lucht des te erger. Er hangt een vervelende lucht die me doet denken aan het vliegtuigvoer. De paden zijn aangelegd en het is mooi verlicht. De grot is anders dan ik had verwacht. Je loopt niet de ene opening in en de andere uit, maar het is een rondje van een paar honderd meter dat je loopt in de grot. Op weg naar de Clearwater Cave hebben we een korte pauze op een mooi plekje. Hier is het water al erg helder en er zitten veel tijgervisjes. De thee, koffie en koekjes staan al klaar. Via een lange trap lopen we naar de Clearwater Cave. Binnen in de grot kan er gezwommen worden, maar dat laat ik maar even schieten. Ook al luidt de mythe dat wanneer je in het water gaat zwemmen, je er een jaar jonger uitziet.
Met de longboats gaan we terug naar het park waar we een te korte lunch hebben. We worden nog net niet achter onze borden vandaan getrokken. Met een busje rijden we naar het begin van de trails naar de volgende twee grotten. Onderweg doen we nog een canopywalk. Heerlijk zo’n beweegbare bruggen op 25-30 meter hoogte als je hoogtevrees hebt. Het uitzicht is echter wel heel mooi en zeker de moeite waard, ondanks knikkende knieën.
We lopen verder naar de Langs Cave. Een lage grot, maar ook weer erg mooi! In een schaduw van een stalagmiet zou een vrouw zichtbaar moeten zijn. Naar mijn mening moet je dan óf flink gedronken hebben óf onder invloed van iets anders zijn, maar die vrouw in de schaduw ontgaat me.
Langs Cave in Mulu NP
Daarna het hoogtepunt van vandaag: de Deer Cave met de miljoenen vleermuizen en salanganen. De Deer Cave heeft de grootste opening van alle grotten in de wereld en die is gigantisch, indrukwekkend groot! Het plafond ziet zwart van de vleermuizen. De geur van guano in de grot is niet zo erg als in veel boeken omschreven staat. Als we een eindje de grot ingelopen zijn en ons omdraaien zien we het beroemde gezicht in de opening van de grot. Als we al wat dieper in de grot zijn gaat de verlichting uit, tijd om terug te keren dus. Als we naar buiten lopen zien we dat de vleermuizen al aan het uitvliegen zijn.
Vleermuizen vliegen uit de Deer Cave in Mulu NP
Ze cirkelen in de opening van de grot en als de groep groot genoeg is trekken ze er op uit. Een erg mooi gezicht. Eerst een tijd staan kijken in de grot en daarna in de speciaal aangelegde arena. Als het donker begint te worden begint een lange wandeling terug naar het begin waar het busje ons opwacht. De geluiden van de nacht zijn prachtig: krekels, kikkers, nachtdiertjes…..Een heel orkest. Vooral de kikkers vallen op met hun heldere “kwaak”.
Voor het eten een snelle douche nemen. Het eten is extra uitgebreid omdat het onze laatste avond is in Mulu NP: rijst, nasi, beef met peper, salade, gefrituurde witte vis, loempia’s, frites. Erg lekker om je buik goed mee te vullen. Nog even wat drinken en naar bed nadat de rekening betaald is.
Vanavond op tijd naar bed,maar eerst weer de bagage splitsen en opnieuw inpakken. Een gedeelte wordt per vliegtuig naar Limbang gebracht, de rest gaat mee naar Camp5.
DAG 12 Mulu NP – Camp 5 (Dinsdag 25 september 2007)
Vanmorgen een Engels ontbijt gehad.
De grote bagage wordt bij het restaurant verzameld en wordt naar het vliegveld in Limbang gebracht. De rest van de bagage gaat mee naar Camp 5 voor de komende twee dagen. We worden met longboats stroomopwaarts gebracht, vanwaar we 8 kilometer lopend met de bagage (1 rugzak met fotoapparatuur en 1 tas met kleding e.d.) door het woud naar Camp 5 gaan. Ik loop snel door omdat twee tassen meenemen niet erg comfortabel is en heel langzaam erg zwaar gaat worden. Onderweg het lunchpakket opeten (rijst, bonen en kip).
Omdat ik nogal doorloop kom ik als eerste in Camp 5 aan. Zo loop je in het woud en dan zie je ineens een open plek met gebouwen aan een riviertje staan. Een hele opluchting! De rivier is fris, maar toch even verkoeling zoeken in het water. De omgeving is prachtig. Camp 5 ligt tussen 2 heuvelruggen. Zometeen douchen en aankleden. Het sanitairgebouw ziet er opmerkelijk netjes uit. Na het douchen even rondgelopen om wat foto’s te maken en lekker ontspannen met muziek in de oren.
Morgen gaan we de Pinnacles beklimming. Het schijnt erg zwaar te zijn, dus op tijd naar bed om uitgerust aan de tocht te beginnen morgenvroeg. Het bed is niet veel bijzonders. We slapen met z’n allen in een zaal op een houten verhoging. Hierop liggen dunne plastic matrassen. Kussens zijn niet aanwezig. Na het eten zijn twee reisgenotes ziek geworden en hebben moeten overgeven. Nog twee anderen voelen zich ook niet erg lekker. Waarschijnlijk door de lunch van vanmiddag.
DAG 13 Camp 5 (Woensdag 26 september 2007)
Vandaag om 6 uur opstaan. Vannacht is er nog een reisgenoot ziek geworden. Het ontbijt is weer Engels: ei, worst, witte bonen in tomatensaus.
Om 7.30 vertrekken we voor de tocht van 2.4 km naar de Pinnacles. De weg omhoog is erg steil. Na 900 meter stoppen voor een korte pauze bij de mini-Pinnacles. We rusten ongeveer een kwartiertje rust gehad en gaan weer verder. Iets voor 11 uur kom ik bij het bord dat waarschuwt dat je na 11 uur niet meer omhoog moet gaan omdat je anders niet voor het donker terug beneden bent. Vanaf 2000 meter hoogte wordt het meer en meer klimmen via ladders en touwen over rotsen, maar op zich goed te doen. Aangekomen op de top van de Low Peak van Gunung Api (1175 mtr) vier personen al boven en vertrekken redelijk snel weer naar beneden. Ik wacht op de anderen, waarvan er één ondanks zijn ziekte en slapeloze nacht toch mee is gegaan (Petje af! Ook voor de andere die in eerste instantie niet wilde gaan, maar zich door op Miri Airport toch heeft laten overhalen. Sorry!).
Het uitzicht is geweldig, adembenemend gewoon. Op de foto’s die ik gezien heb was het al mooi, maar nu in het echt…..In de verte is Mulu Airstrip nog te zien. Ongeveer een kwartier na mijn aankomst (ca.11.15) komen de anderen aan. Een traantje vloeit van emotie. Mooi om te zien!
De Pinnacles in Mulu NP
Na ongeveer een half uur van het uitzicht genoten te hebben beginnen we aan de afdaling. Nu snap ik ook waarom er wordt afgeraden deze tocht te maken als je hoogtevrees hebt. De afdaling is veel enger dan het klimmen, je kijkt af en toe zo de diepte in. Echt geen pretje als je hoogtevrees hebt. Maar ja…naar beneden zul je wel moeten. Op sommige stukken heb ik er grote moeite mee, maar wil de rest niet ophouden. Op een gegeven moment komen de twee personen tegen die staan te wachten. Ze dalen sneller af omdat één er van nog ziek is en zo snel mogelijk terug wil zijn. Op dat moment wordt de hoogtevrees me even te veel. Troostende armen helpen me er weer bovenop en gaan we weer verder.
Met zere knieën duurt de afdaling nog zeker 4 uur. Het is loodzwaar zo steil naar beneden en door de zware inspanning verlies je af en toe de controle over je benen. Je hebt het gevoel dat je elk moment door je knieën kan zakken. En bij elk hectometerpaaltje dat je op de route tegenkomt hoop je, tegen beter weten in, dat het aantal meter meer is afgenomen. Helaas dus! Bij het bordje van 900 meter stoppen we weer even bij de mini-Pinnacles. Met veel tegenzin gaan we verder. Onderweg horen we een Hornbill overvliegen, een heel apart geluid. Daarna denkt onze gids dat hij nog een Hornbill ziet, maar het blijkt een rode langur te zijn. Op de tocht terug ook nog een steen meegenomen, als herinnering aan deze emotionele tocht.
Op ongeveer 400 meter van Camp 5 horen we plots een stem met Belgisch accent roepen: “Allee, hoe ver zijt gij nog?” Onze cameraman staat ons met zijn camera op te wachten. Hij is een stuk omhoog geklommen om onze lijdensweg op de film te zetten. Hij is snel weer vertrokken. Op 200 meter nog een kleine afdaling met touwen. Ik kan me helemaal niet herinneren dat we hier ook omhoog zijn gegaan….. Camp 5 roept! Doodmoe komen we het terrein op onder applaus van de rest van de groep. Een heerlijk gevoel. We worden in de watten gelegd door de groep. Water wordt ons gebracht, een emmer met koud water als voetenbad. Wat een prachtige groep is het toch!! Nu eerst flink uitrusten en dan een koude douche nemen. Daar knap je van op, zeker als je benen nog even gemasseerd worden.
Vlak voordat ik wil gaan douchen komt een Engelse jongen terug van de Pinnacles. Ondersteund door een gids strompelt hij het terrein op, helemaal van de wereld en zijn knieën helemaal kapot. Dan vallen onze pijntjes nog enorm mee.
‘s Avonds bijkletsen over de indrukwekkende wandeling. Het begint flink te regenen. Vandaag is Luc jarig. Het cadeautje op de top bij de Pinnacles is er niet van gekomen, dus doen we het maar aan tafel. Twee flessen tuak van de Iban, een regenhoes van Sawadee en een bamboe muziekinstrument van de Penang. Een fles tuak wordt meteen geopend en als snel klinkt het OOOOEEEE-AAAAH.
Het avondeten is minder. Rijst, salade en kip. Ook de tweede fles tuak wordt geopend, nog een paar glaasjes drinken en dan naar bed en het dagboek bijwerken. Mijn ogen worden alweer vochtig als ik terugdenk aan de tocht naar de Pinnacles en de steun van de groep. Om 21.15 slapen. Morgen 11 kilometer lopen met de bagage. Het regent nog steeds. Het maakt een hoop herrie op het dak.
DAG 14 Camp 5 - Limbang (Donderdag 27 september 2007)
Vannacht werd weer een reisgenoot ziek. Het moet dus echt aan het eten gelegen hebben.
Vanmorgen is iedereen vroeg wakker. Om 6.10 ben ik al wakker en kan niet meer slapen. Nog even blijven liggen en om 6.30 eruit. Een koude douche om goed wakker te worden en daarna ontbijten.
Om 8.30 vertrekken we over de Headhunters trail, een 11 km lange wandeltocht door het laaglandregenwoud. En dat met stijve benen. De Pinnacles zitten er nog goed in en de kou van vannacht heeft ook niet echt voor verlichting in de benen gezorgd.
Na twee uur lopen bereiken we de Monkeybridge, een touwbrug, op 6 km van Camp 5. daar nemen we even pauze om vervolgens met tegenzin verder te gaan. Twee tassen is toch teveel van het goede, maar je moet er wat voor over hebben om je fotoapparatuur mee te nemen.
Om 12.30, na vier uur lopen inclusief pauze, komen we bij de longboats aan. Even lekker uitrusten of zwemmen is er niet bij. Alles wordt snel ingepakt. Vlak nadat we wegvaren krijgen we een typische tropische regenbui over ons heen. Iedereen kletsnat, maar wel lekker fris. Na 30-45 minuten hebben we een lunchstop . Uiteraard weer rijst. De rijst komt me bijna de neus uit. Als iedereen uitgegeten is gaan we verder per boot. De totale tocht duurt bijna 6 uur, eigenlijk iets te lang. Het begint al schemerig te worden als we aankomen en het is ook redelijk fris in de boot. De natuur is prachtig en waar twee rivieren bij elkaar komen verandert de vegetatie en het water. Als het echt schemerig is komen we aan in een klein houthakkersdorpje. Met drie minibusjes rijden we naar ons hotel in Limbang (Purnama Hotel).
Tijd voor een warme douche. Heerlijk na vier dagen rimboe en koud water. Meteen ook met de baard van vier dagen er af.
Met een groepje zouden we in het restaurant in het hotel gaan eten, maar dat ziet er alles behalve gezellig uit. Dus gaan we op zoek naar een ander eettentje. Eerst bij de supermarkt nog wat water, chocomel, snoepjes en een soort van tijgerbalsem gekocht voor de spieren.
Bij KFC zijn alle burgers op en het ziet er ook niet geweldig uit daar. Een paar mensen hebben al wat gegeten daar. Nog een paar andere mensen blijven wel eten. Wij gaan met ons zessen op zoek naar wat anders. Dit wordt Sugar Bun, op de hoek van het blok. Lekker krokant kippetje, visstick en frites. Erg lekker, zeker na al die rijst. Buiten staan de KFC’ers naar binnen te gluren bij ons. Hun eten viel tegen. Hebben we toch de goede keuze gemaakt.
Terug op de kamer een kopje koffie en tomatensoep en de spieren verzorgen.
Rond 23.15 naar bed.
|
|
|
|
|
Borneo 2007 deel 2
Reis/Maleisie | Borneo
|
12 Maart 2009 | 22:44:07
|
DAG 15 Limbang - Labuan - Kota Kinabalu (Vrijdag 28 september 2007)
Vanmorgen veel te vroeg wakker door de moskee die naast de deur van het hotel staat. Om 4.00 leek het alsof de imam persoonlijk langs mijn bed stond om zijn zangkunsten te vertonen.
Om 6.15 opgestaan, douchen, ontbijten. Om 8.00 vertrekken we naar de expresboot (Royal Limbang no.1 Kuching). We lopen het stukje van het hotel naar de boot…door de regen. We gaan de grens over van Sarawak naar Sabah, dus paspoortcontrole. En een mooie stempel erbij. De toch duurt ongeveer anderhalf uur met de boot. De airco draait op volle toeren en het stinkt naar diesel. Aangekomen in Labuan (een taxfree-eilandje) moeten we twee uur wachten op de volgende boot naar Kota Kinabalu. De bagage laat ik achter in een kluis.
In het stadje drinken we wat thee en koffie. Koude Chinese thee, terwijl er twee keer gevraagd was of ik de thee warm wilde. Warm of koud, lekker was ie toch niet geweest. Tegenover het cafeetje de supermarkt in om Maggi blokjes te halen om bouillon te maken als het nodig is. Om 13.00 vertrek de volgende boot naar Kota Kinabalu. De tocht duurt drie uur over open is. Ook hier staat de airco weer veel te koud. Zit je dan in je korte broek en T-shirt en het kippenvel op je lijf. Brrrr….. Bovendien gaat de boot flink op en neer, geen fijn gevoel vind mijn maag. Onderweg zien we verschillende boten, volgeladen met boomstammen. Weer hele stukken boos die voor goed vernietigd zijn.
Vanuit de haven in Kota Kinabalu gaan we met de bus naar het Shangri-la Hotel. Hier kunnen we weer de was laten doen en dat is ook hard nodig. De laatste schone kleren heb ik nu aan. De kamers zien er prachtig uit en de badkamer is voorzien van Ideal Standard kranen (gemaakt in Venlo!!) Alles uitpakken, de was bij elkaar zoeken en wegbrengen om te laten wassen. Dan eerst een lekker warme douche.
Om 19.00 verzamelen in de lobby om uiteten te gaan. Onze reisbegeleider weet een leuk restaurantje waar je kunt eten zonder rijst! Dat laten we ons geen twee keer zeggen, dus volgen we hem naar het restaurantje. Bij Toscani’s aangekomen blijkt er geen ruimte voor onze grote groep. Over een half uurtje komt er een tafel vrij. Dus gaan we bij de buren, een Ierse pub, wat drinken. Het vrouwtje daar neemt de bestelling op, maar noteert niks. Als dat maar goed gaat. En het gaat goed! Erg netjes hoor. Nadat we het glas leeg hebben gaan we terug naar Toscani’s. In de ingang staat een koelkast met Tiramisu. Het toetje is al bekend! Het garlic bread vooraf en de beef lasagne zijn heerlijk! Met de tiramisu en een cappuccino achteraf is mijn buik goed gevuld. Toscani’s is een echte aanrader. Vriendelijke bediening (ook hier nemen ze de bestelling op zonder iets te noteren. Zonder problemen!), lekker rustige muziek op de achtergrond, leuk aangekleed, goed eten en niet te duur.
Om 0.00 naar bed
DAG 16 Kota Kinabalu (Zaterdag 29 september 2007)
Vanmorgen om 6.45 eruit om op tijd te ontbijten. Om 9.30 worden we opgepikt bij het hotel om te gaan snorkelen op Pulau Manukan. We worden met 2 busjes naar de jetty gebracht, die ons in 15 minuten naar het eiland brengt. Daar worden zwemvliezen en een snorkelset gehuurd.
Het water is niet erg helder, waardoor het zicht niet meer dan 1-1.5 meter is. Erg jammer want er zit veel vis hier en heel wat mooie. Na een tijdje begint het te regenen en moet iedereen de (Zuid Chinese) zee uit. Maar de bui trekt snel over. Het grootste gedeelte van de groep gaat wandelen, met z’n drieën gaan we wake-boarden. Althans….er gaat er één wake-boarden en met z’n tweetjes gaan we op de boot mee om wat foto’s te maken. We varen met een speedboat naar de haven van Kota Kinabalu waar we gisteren zijn aangekomen. Daar mag ze dik 30 minuten wake-boarden.
Vissen in de zee bij Pulau Manukan
Bij terugkomst op het eiland zijn er varanen gesignaleerd. Uiteraard gaan we ook even kijken. Op de vuilnisbelt zouden ze zitten. Als we aangelopen komen zie ik nog net een klein kopje wegduiken. Meer zien we helaas niet.
Om 15.30 worden we weer opgehaald met de jetty en met 2 busjes terug gebracht naar het hotel. IN het hotel weer even douchen, en het zoute water afspoelen. Daarna de stad in om inkopen te doen. Heb nog wat zeep en deo nodig.
‘s Avonds gaan we met drie man weer eten bij Toscani’s. Dit keer Fish Finger, American tendeloin Steak met witte pepersaus en frietjes. En alweer smaakt het heerlijk!
Terug in het hotel de was ophalen en betalen. De was ligt al gevouwen op bed. Nu alles weer schoon is kan alles weer ingepakt worden, het dagboek bijgewerkt worden en om 23.00 naar bed.
DAG 17 Kota Kinabalu - Sandakan - Sukau (Zondag 30 september 2007)
Vanmorgen om 4.30 eruit. Direct douchen om goed wakker te worden en daarna ontbijt. Om 6.15 vertrekken we met busjes naar het vliegveld. We hoeven niet lang te wachten. Na het inchecken kunnen we om 7.00 boarden. Op het vliegveld komen we dezelfde groep Engelsen tegen als in Camp 5. Het gaat stukken beter met de jongen die Camp 5 kwam binnenstrompelen na de Pinnacles.
De vlucht duurt ca. 40 minuten. Het grootste gedeelte van de vlucht heb ik geslapen. Aangekomen in Sandakan wordt de bagage in een pick-uptruck geladen en worden we met twee busjes naar Hotel Sandakan gebracht. Hier kunnen we de bagage achterlaten als we de stad in gaan. We moeten ca. 3 uur wachten op onze gids die een vlucht later nam. Onze vlucht zat vol.
Sandakan is een ongezellige en rommelige stad vol met oude gebouwen. Aan het water staan de wat nieuwere gebouwen. In Hotel Sandakan lekker gegeten: fried chicken chop met frietjes en verse sinaasappelsap.
Om 13.00 komt onze gids aan en vertrekken we met de pick-up en 2 busjes naar Sukau. We gaan met de busjes omdat de boot, waar we in eerste instantie mee zouden gaan, kapot is. Dus gaan we eerst met de busjes, en later met de boot terug in plaats van andersom. De rit duurt bijna 3 uur en gaat over hobbelige wegen en langs grote oliepalmplantages. Erg triest om te zien hoeveel regenwoud er verdwenen is voor de palmen. Volgens mijn buurman heb ik veel geslapen onderweg, maar kan me alleen maar herinneren dat ik niet lekker kon liggen en veel heb zitten knikkebollen.
Palmolieplantages waar ooit regenwoud was
Aangekomen bij de Tomanggong Riverview Lodge in Sukau moeten we snel de boot op voor een bootsafari. Inchecken gebeurd later. Tijdens de bootsafari over de Kinabatangan rivier zien we de eerste goedzichtbare Hornbill, een wilde orang-oetan, neusapen, makaken en een mangroveslang.
Hornbill aan de Kinabatangan River bij Sukau
De bootjes maken veel herrie en roken nogal. Niet ideaal voor zo’n tocht. Zeker niet als er nog 10 andere bootjes op dezelfde plek liggen te dampen.
Als het donker is komen we terug en worden de kamers verdeeld. De helft van de groep slaapt in een gebouw dat vijf minuten lopen vanaf het hoofdgebouw ligt. De kamer is eenvoudig maar goed. Even opfrissen onder de lauwe douche en dan barbecuen om 19.30/20.00. Uiteraard weer rijst en groente, vis, kip en lam. En een speciaal gerecht: bananenplant met kokossap, erg lekker!!
Na het eten krijgen we van onze reisbegeleider te horen dat de kans groot is dat we morgen geen orang-oetans te zien krijgen. De mensen die met het Hutan-project bezig zijn hebbend e dieren al een paar dagen niet meer gezien. We zouden dan wel de €60,- terugkrijgen, maar omdat het zo’n goed project is wordt al snel door de hele groep geroepen dat ze dat geld sowieso mogen houden. De boom planten kan wel gewoon doorgaan.
Om 21.30 terug naar de kamer, de pyjama aan, foto’s op de imagetank laden, dagboek bijwerken en om 22.30 slapen.
DAG 18 Sukau (Sukau Tomanggong Riverview Lodge) (Maandag 01 oktober 2007)
Vanmorgen om 5.30 opstaan, kleren aan en naar de boot voor een bootsafari over de Kinabatangan rivier. Onderweg zien we veel Hornbills, nog wat neusapen, makaken en veel andere vogels. We gaan naar een Oxbow meer. Vanmorgen zou er een orang-oetan gezien zijn, maar die zien wij helaas niet. Na ongeveer 2,5 uur gaan we snel terug om te ontbijten. Door het monotone geluid van de motor valt iedereen in slaap. Ik word wakker van geschreeuw…als ik mijn ogen open doe zie ik veel struiken voor me. Snel kijk ik of ik dieren zien, maar zie alleen maar struiken. Dan zie ik dat de struiken iets te snel dichterbij komen…onze bootsman is ook in slaap gevallen en we zijn bijna de oever opgevaren. Gelukkig dat er op tijd iemand zijn ogen opendeed.
Het ontbijt is goed, zeker op een lege maag. Na het ontbijt lekker douchen, erg verfrissend!
En dan is er goed nieuws. Vanmiddag kunnen we toch wilde orang-oetans zien. Om 13.00 lunch en lekker uitrusten op de veranda. Om 14.00 vertrekken we met de hele groep met 2 bootjes naar de plek waar de orang-oetans gezien zijn. Eerst krijgen we nog instructies: geen flits gebruiken, 20 meter afstand houden, enz…. De regels zijn overgenomen van gorilla-trackings in Afrika en worden dus steeds gewijzigd. Mensen hoeven niet meer muisstil te zijn en ook geen onopvallende kleren meer te dragen.
Vandaag is echt een geluksdag!! We zien al snel een orang-oetan. Het is Etin, de orang-oetan die door het WNF geadopteerd is en een icoon is geworden. Normaal leven de dieren alleen, maar nu zitten er vier bij elkaar. We zien er echter maar drie: een mannetje, vrouwtje en een kleintje. Het zijn Etin (een juvenile van 7-8 jaar oud), Jenny (volwassen vrouwtje van 20-25 jaar) en Mollotus (de baby van 1-2 jaar oud). Sam (een juvenile van 7-8 jaar) zien we dus niet. Mollotus speelt vlakbij in de bomen, dus kunnen we mooie foto’s maken.
Jonge wilde orang-oetan (Mollotus)
Na het bezoek aan de orang-oetans, dat bijna een uur duurt, is het tijd om verder stroomafwaarts te gaan om ieder een boom (Dracontemelon) te planten. De bomen worden geplant op een stuk grond waar vroeger gekapte bomen lagen. Zo wordt het regenwoud weer aangevuld met nieuwe bomen en hebben de orang-oetans extra eten. De gaten zijn al gemaakt, aangegeven door een stok. De scheut gaat de grond in, gat opvullen met aarde, wat water erbij en even een woordje richten tot de boom: dat ie groot en gezond mag worden. Het is een mooie ervaring om tussen wilde orang-oetans te staan. Het voelt stukken beter dan in Semenggoh, veel puurder. Het is de €60,- meer dan waard. Van het geld dat de vorige Sawadee groep heeft opgebracht is al een hek met schrikdraad gekocht om de jonge bomen te beschermen en is een lokale begraafplaats zo ingericht dat er geen olifanten over de graven kunnen lopen en dus ook niet afgeschoten worden door de lokale bevolking.
Om 18.30 hebben we diner in de lodge en om 19.30 vertrekt de boot voor onze nachtsafari. Een dikke twee uur varen langs de oevers. We zien Frankie, de huiskrokodil, neusapen, 2 uilen, verschillende soorten ijsvogels een soort reiger en een civetkat. En op de terugweg, vlak bij de lodge, zouden we nog een vliegende vos gezien moeten hebben, maar ik zie alleen wat takken op en neer bewegen.
IJsvogel tijdens de nachtbootsafari
DAG 19 Sukau - Sandakan - Sepilok (Dinsdag 02 oktober 2007)
Vanmorgen om 5.15 opstaan, om 6.00 ontbijt en om 6.45 vertrekken we met 2 speedboten naar Sandakan. De tocht duurt ongeveer twee uur. Onderweg probeer ik nog laagvliegende witte reigers (Little Egret) op de foto te zetten, maar het wil niet lukken zoals ik ze graag op de foto wil hebben (laag over het water vliegend en in het water de spiegeling van de vogel). We stoppen nog bij een vissersdorpje dat niet de moeite waard is, maar nu eenmaal op het programma staat. Dus stoppen we toch even. Entree kost RM5,-, maar er is niks bijzonders te zien. Met vijf personen blijven we gewoon in de boot wachten. Binnen een half uur is iedereen al weer terug. We varen verder stroomafwaarts. Op het strand staat een kudde koeien. Koeien?? Ja, koeien! Een heel apart gezicht. Achter de boot springen de visjes uit het water, grappig om te zien.
In Sandakan wordt de bagage weer op een pick-up geladen en gaan we met twee busjes naar Sepilok Forest Reserve Orang Utan Sanctuary. Om 9.55 komen we aan en om 10.00 is de eerste voedertijd. De orang-oetans zijn al weg als we aankomen op de voederplek, alleen de makaken zitten er nog. Ook dat is erg leuk om te zien. Er zit een kleintje op nog geen 2 meter voor ons. Ideaal om wat leuke foto’s te maken. Plotseling komt er van achteren een orang-oetan aangelopen, zomaar uit het niets. Hij grijpt een tas, maar iemand van onze groep weet hem los te krijgen. De orang-oetan blijft tussen de groep mensen lopen. Recht voor de camera maakt hij een koprol en gaat languit op de grond liggen. Het loont dus om te blijven wachten terwijl de menigte al weer weg is. Toch blijft het “dierentuingehalte” hier hoog, net als in Semenggoh.
Jonge aap in Sepilok
Onze kamers zijn nog niet klaar dus gaan we in het restaurant van het resort lunchen. Vannacht slaap ik weer alleen, heerlijk!
Om 14.10 kijken we de video in het infocenter over Sepilok. Bijna iedereen valt in slaap tijdens het filmpje. Het zal de vermoeidheid van de lange dag zijn. Om 15.00 is de tweede voedertijd. Dit keer is het stukken minder druk. We zien de orang-oetans één voor één aan komen slingeren. De andere apen blijven dit keer weg. De voedertijd ‘s morgens is dus echt een aanrader. Plotseling horen we een hoop gekrijs uit het bos komen. Afwachtend of er toch nog andere apen komen blijken er vier Hornbills met een rode knobbel op de neus aan te komen. Wat een herrie maken twee van die vogels.
Orang-oetan in Sepilok
Bij het cafetaria slaan we nog wat snacks en drinken in. Terug in het resort blijkt er een orang-oetan ontsnapt te zijn. Hij zit voor de ingang in een boom. Vlak bij het raam van twee groepsgenoten dat wagenwijd open staat.
Voor het raam van de directeur van het resort zitten nog eens twee Hornbills. Goed moment om ze van dichtbij te fotograferen, maar ben net te laat. Ik zie ze nog net wegvliegen.
Na het douchen gaan we om 19.00 eten. In de tussentijd is het gaan regenen en onweren. Op weg naar het restaurant zie ik nog een paar flinke bliksemschichten. Ik ren terug om mijn camera te halen, maar als ik weer terug ben zijn er geen schichten meer te zien. Alleen nog wat weerlicht. Dit levert toch nog een paar aardige plaatjes op.
Weerlichten in Sepilok
Na het diner komt de reisbegeleider met de vraag of het goed is als we morgen om 12.00 vertrekken in plaats van 9.00. De groep van Djoser heeft een kapotte bus en moet morgen een vlucht halen. Dat kan als een busje van ons wordt ingezet en wij even moeten wachten. Voor mij is het geen probleem, maar voor het merendeel van de groep blijkbaar wel. Het valt me zwaar tegen, maar je doet er weinig aan. Ik vind het heel onsympathiek van de groep. Als de rollen omgedraaid waren zouden wij ook erg dankbaar zijn als een andere groep ons zou helpen. Morgen dus gewoon om 9.00 vertrek.
Om 22.00 kruip ik het bed in, moe van de lange dag.
DAG 20 Sepilok - Kinabalu Park (Woensdag 03 oktober 2007)
Vandaag heerlijk uitgeslapen…tot 7.00. Lekker gedoucht en toen ontbeten. Droge taaie toast met ei, niet geweldig.
Na het ontbijt alles weer inpakken en om 9.00 vertrekken we. Het is een reisdag, dus lang in de bus zitten en weinig doen. Ook voor de chauffeur die zelfs even wegdommelt. We stoppen we in Ranau om te lunchen en de laatste inkopen te doen. De helft van de groep gaat weer naar de KFC, maar wij zoeken het iets lokaler en lunchen bij FoodCorner: nasi goreng en ayam (kip) en 2 cola. Nieuw: spicy cola! Ik heb er nog nooit van gehoord maar het staat er echt op (in het Bahasa Malaysia dus controleren kan ik het niet). Eén blikje om te proberen en één blikje gewone cola om het eventueel weg te spoelen. Maar het is gewone cola. Dat verrast ook onze ober. Een reisgenoot verrast hem op zijn beurt weer. Hij wil “big soup”, een grote kom uitbeeldend met zijn handen. En zo’n kom krijgt hij ook. Een hele grote kom met gemixte soep. Kippensoep, groentesoep en noodlesoep door elkaar. Het schijnt nog te smaken ook. Twee kinderen die in de buurt TV aan het kijken zijn staan vol verbazing naar de kom soep te kijken.
Vanuit Ranau rijden we naar Kinabalu Park waar we slapen in de Nepenthes Lodges, vernoemd naar een geslacht van de tropische bekerplanten. De huisjes zijn fantastisch. Twee kamers per huisje en via een tussendeur kun je naar het andere huisje (twee onder één kap). Op de begane grond twee kamers en de badkamer. Beneden is de woonkamer en keuken. Erg leuk! Om 19.00 lunchen in het restaurant bij het hoofdgebouw en de klimpermit betalen. Om 22.00 naar bed.
DAG 21 Gunung Kinabalu (Laban Rata) (Donderdag 04 oktober 2007)
‘s Morgens nog even lekker douchen, om 7.00 ontbijt en de lunch ophalen (RM8 + RM16,50). Vandaag het begin van een nieuw avontuur. We gaan de Kinabalu op! Om 8.30 worden we opgehaald met twee busjes bij het hoofdgebouw. De achterblijvers komen ons nog uitzwaaien. Ze zullen het de komende dagen zonder ons moeten doen, of wij zonder hen. We krijgen de badges mee, als bewijs dat we een permit hebben. We rijden naar de poort van het park Pondok Timpohon. Hier staat een bord met Selemat Mendaki (“behouden klim”).
Rond 9.00 vetrekken we met de bagage voor de komende twee dagen naar resthouse Laban Rata op 3272.2 meter hoogte). De overige bagage blijft achter in de huisjes van de achterblijvers. Het eerste stuk gaat naar beneden langs een mooie waterval (Carson Fall). daarna gaat het omhoog over een pad door tropisch regenwoud. De tocht omhoog is erg zwaar en ik voel mijn knieën weer opspelen. We komen de groep Engelsen van Camp 5 nog tegen bij een van de shelters. De Engelse jongen waarschuwt ons nog ”If you can, go back!“. Hij ziet er weer helemaal afgepeigerd uit.
Steile trappen op Gunung Kinabalu
Na 4 km hebben we een lunchpauze. We hebben er al 2/3 van de tocht op zitten (de totale tocht naar het rusthuis is 6 km). Het regenwoud heeft inmiddels plaats gemaakt voor eiken en kastanjes waartussen varens en andere kleinere planten groeien. Om ongeveer 15.30 kom ik aan bij Laban Rata…als laatste van onze groep.
‘s Avonds een heerlijke soepje (crème kippensoep) en frietjes. De spaghetti was helaas op. Koolhydraten zouden wel welkom geweest zijn zo voor de grote dag. Op het balkon van het rusthuis genoten van een waanzinnig mooie zonsondergang en later nog onweer in het dal. Rond 19.45 gaan we naar bed. De helft van de groep slaapt in het rusthuis zelf op een verwarmde kamer. Wij slapen in een gebouwtje vlak bij in een onverwarmd hok. De stapelbedden zijn gammel en niet erg schoon. Maar we moeten het er maar mee doen en de paar uurtjes die we kunnen slapen, proberen te slapen. Gelukkig slaap ik snel.
DAG 22 Gunung Kinabalu (Laban Rata) (Vrijdag 05 oktober 2007)
Om 01.45 gaat de wekker. Onze eerste gedachte wordt er met door onze olijke Belg luid en duidelijk uitgesproken: “Godverdomme!!!”. Het is tijd om naar de top te gaan. Ik heb goed geslapen maar kort. De rest heeft slecht geslapen. In het hok stond apparatuur dat nogal tikte. Ontbijten lukt me op dit tijdstip niet, krijg geen hap door mijn keel op wat thee en een stuk chocola na.
Om 02.50 vertrekken we naar boven. De thermometer geeft een temperatuur 6.8 graden Celsius aan, niet al te koud gelukkig. Het begin is weer even wennen. Steile trappen omhoog en later met touwen over het rotsplateau. Voor en achter ons zien we een hele rits lichtjes. Net of er een hele berg kabouters over de berg wandelt. Het ziet er leuk uit en je weet precies waar je heen moet en waar je vandaan komt. Het schijnt vandaag drukker te zijn dan normaal. De buslading Koreanen zorgt er voor dat het geen minuut stil is. Wat een vervelend volk is dat zeg.
Met de kou hierboven valt het reuze mee. Na ongeveer 3 uur klimmen begint de zon op te komen. Een erg mooi gezicht. Langzaam zien we de contouren van enkele pieken ontstaan waaronder de Donkey Ears. Na wat twijfelminuten besluit ik toch maar om wat foto’s te maken van de zonsopkomst (en zeker weten dat ik er op dit moment erg blij mee ben!). Ik wordt wel een beetje vreemd aangekeken als ik plat op mijn buik op het plateau lig om de zonsopkomst te fotograferen. Ach, de meeste hier kennen me toch niet.
Zonsopkomst vanaf Gunung Kinabalu
Rond 6.45 bereiken we de top. Het laatste stuk gaat nog even steil omhoog, maar de top trekt je vanzelf omhoog. De klim valt 100% mee. Het is erg druk op de top. De lading Koreanen staan ook op de top. Het is aanschuiven om de foto bij het beroemde bordje te maken. De afgesproken groepsfoto op de top gaat niet door, omdat de eerste lopers niet zijn blijven wachten. Erg jammer, was toch een mooi aandenken geweest. Na nog geen half uur op de top gestaan te hebben begint de tocht naar beneden. Ik voel meteen mijn knieën weer en het duurt 2 uur voordat ik bij het rusthuis ben. Lopen gaat amper, maar de 6 kilometer naar beneden zal ik toch ook moeten lopen.
Low's Peak, nog eenmaal omkijken
Een uurtje rust, een kopje tomatensoep en een kommetje cornflakes om bij te komen van de tocht. Om 10.00 begin ik met de bagage op de rug aan de afdaling. Ik zie er erg tegenop maar wat moet dat moet. Ik loop langzaam naar beneden….met veel moeite. Bij elke stap die ik zet schiet er een pijnscheut door mijn knieën. Onderweg wordt ik ingehaald door lokale mensen die de berg af rennen met lege manden, ik kom mensen tegen die met volle manden omhoog lopen en toeristen die met pijn op hun gezicht ook omhoog proberen te komen. Zo moeten wij er gisteren ook uitgezien hebben. Opeens hoor ik Nederlands praten “dat zal die andere Nederlander wel zijn”. Er komen twee Nederlandse meiden omhoog. Heel apart om tussen al de buitenlandse mensen ineens Nederlands te horen terwijl je het helemaal niet verwacht. Nog even staan babbelen over de klim en afscheid genomen.
Ik merk dat mijn knieën minder pijn doen (of ik raak aan de pijn gewend) en kan ik wat meer tempo gaan maken. Toch blijven de steile trappen met treden van soms 60 cm hoog toch lastig. Ik ben inmiddels terug in het regenwoud. Gelukkig maar, want de zon schijnt goed en hier is genoeg schaduw. In mijn eentje loop ik verder naar het krachtstation bij Pondok Timpohon. Ineens zie ik de waterval die we in het begin van de tocht gisteren zagen. Ik moet er dus bijna zijn. Ik stop om wat foto´s van de waterval te maken. Als ik de rugzak weer op heb en de bocht omloop zie ik ineens de trap omhoog. Die was ik even vergeten. Even diep ademhalen en met tegenzin omhoog. Met veel moeite loop ik de trap omhoog. Boven staat onze gids te wachten. High-five en een knuffel. Ik ben er! Nog geen vijf minuten na mij komt de rest aan.
We rijden snel naar de lodges, zwemspullen halen en naar Poring Hotsprings waar we de rest van de groep weer zien. Zij zijn sneller van de berg af gekomen en zijn nog bij een bloeiende Rafflesia geweest en hebben nog geluncht. Iets dat voor ons er even niet in zit.
De Poring Hotsprings vallen me tegen. Veel koud water (terwijl de naam Hotsprings toch echt iets anders doet vermoeden), één bad met te warm water. De overige baden moeten we zelf vullen met een klein kraantje waardoor het erg lang duurt voordat er genoeg water in zit. En toch is het lekker om de spieren over op rust te laten komen.
‘s Avonds eten we bij het restaurant bij de Hotsprings. Blijkbaar zijn ze niet ingespeeld op zo’n grote groep. De gewilde saté is snel op, verse sinaasappelsap duurt erg lang voordat het geserveerd wordt en ze hebben geen ijs meer. Maar na zo’n lange dag is een warme maaltijd toch lekker. Na het eten terug naar Kinabalu Park. Hier blijven we vannacht nog omdat de reservering bij Poring Hotsprings niet lukte. Dit hadden we voor vertrek al netjes van Sawadee op papier gekregen. En het is helemaal geen straf om in deze luxe huisjes nog een nacht langer te blijven. Om 22.30 naar bed.
DAG 23 Kinabalu Park - Kota Kinabalu - Pulau Tiga (Zaterdag 06 oktober 2007)
Vandaag om 6.30 opstaan, douchen en ontbijten.
Om 8.00 vertrekken we naar de uitgang van Kinabalu Park waar we onze certificaten van de beklimming ophalen. Een leuk aandenken aan de beklimming van de Kinabalu en de indrukwekkende tocht naar de top. Simpat en Edwin, onze gidsen, zijn er ook. Nog even bedanken en afscheid nemen en we hebben weer een hoogtepunt in de reis achter ons. Bij de souvenirshop nog twee shirts gekocht omdat geen van mijn shirts meer schoon is.
We vertrekken met twee minibusjes naar Kota Kinabalu. Door een aardverschuiving ergens tussen het park en Kota Kinabalu gaan we een uurtje eerder weg. Niemand weet hoe erg het is, dus we nemen het zekere voor het onzekere. Na 20 minuten rijden komen we op de plek waar een stuk berg naar beneden is geschoven, maar de weg is al weer helemaal schoongeruimd. Het valt dus reuze mee en binnen anderhalf uur bereiken we al Kota Kinabalu. Hier stoppen we voor een half uurtje om te pinnen en inkopen te doen voor de laatste dagen op Pulau Tiga. Daarna is het nog ongeveer twee uur rijden naar Kuala Penyu. Hier nemen we afscheid van onze gids. Het is haar laatste dag dat ze voor Tropical Adventure heeft gewerkt.
We laden onze bagage op een klein gammel bootje en kruipen er zelf ook nog bij. Met dit kleine bootje varen we naar de overkant van de rivier waar de andere helft van onze groep al op ons wacht in de jetty. Een half uurtje varen over open zee naar Expeditie Robinson eiland Pulau Tiga. We stuiteren lekker over de golven en met de muziek van Hans Zimmer (tune van Expeditie Robinson) op de MP3-speler wordt het tochtje toch net ietsje bijzonderder.
Aangekomen op het eiland worden we verwelkomd met een drankje. De lunch staat nog klaar. We zouden eigenlijk later in de middag aankomen en in Kota Kinabalu lunchen, maar omdat de rit lekker opschoot hebben we een boot eerder kunnen nemen. Het personeel op het eiland was zo vriendelijk om de lunch voor ons te bewaren.
Na de lunch gaan we naar het vulkanisch modderbad midden op het eiland. 1.2 kilometer lopen door het regenwoud. Het ziet er niet uitnodigend uit om in te duiken, maar waag toch maar een poging. Eerst in de dikke smurrie en daarna in de dunnere waarop je blijft drijven. De hele groep gaat erin, van top tot teen. Iedereen is helemaal grijs van de modder. Het is geen gezicht, maar wel een bijzonder gezicht. Het zouden zo tot leven gewekte standbeelden kunnen zijn. Er zitten wel veel muggen die door de modder heen kunnen steken en dat ook niet achterwege laten. Na ongeveer een uurtje als kleine kinderen in de modder gespeeld te hebben lopen we door het woud terug naar het strand. Eerst de modder laten opdrogen op het strand en daarna in de zee afspoelen. Het is lastig om de modder overal tussenuit te krijgen. Straks nog maar eens goed douchen. De zon is al onder aan het gaan als we nog in de zee drijven. We hebben een bijzonder mooie zonsondergang vanuit de zee.
Vulkanisch modderbad op Pulau Tiga
Na het diner krijgen we een korte uitleg over het duiken morgen. Daarna nog wat drinken en karaoke, de avond afsluitend met een korte nachtwandeling over het strand. Om 23.30 naar bed.
DAG 24 Pulau Tiga (Zondag 07 oktober 2007)
Om 7.30 opstaan, douchen in een lekker lauwe douche (het is warmer dan ik had verwacht) en ontbijten.
Om 9.00 gaan we duiken, mijn eerste keer. Eerst een eigen risicoverklaring tekenen uiteraard. Daarna krijgen we duikbril, zwemvliezen, wetsuit en duikvest. Na uitleg over de uitrusting en de handgebaren voor onderwater gaan we de zee in. Daar krijgen we instructies over het ademautomaat. Hoe je het onderwater uit je mond kunt nemen en weer in doen zonder water binnen te krijgen, het apparaat weer vinden als je het kwijt bent en de duikbril klaren. We oefenen in het ondiepe water. Als we alles onder de knie hebben gaan dieper waar we over het rif zwemmen en veel vissen zien. Erg mooi. Als we weer op het strand zijn is het bijna 12.00. Weer een mooie ervaring rijker. Morgen zeker weer! We hebben veel koraal en scholen vissen gezien. Koraal dat dichtklapt als je er tegen tikt of zich terugtrekt.
‘s Middags een stuk over het strand gewandeld en eindelijk varanen gezien, achter het restaurant. De hele reis al was ik of niet in de buurt als anderen ze wel zagen, of ik zag alleen een kopje net wegschieten. Dus nu eindelijk de gelegenheid om ze goed te zien.
Varanen op Pulau Tiga
Na het avondeten nog wat foto’s gemaakt van het resort en de zonsondergang. Om 23.00 naar bed.
Survivor Island by night
DAG 25 Pulau Tiga (Maandag 08 oktober 2007)
Vandaag om weer om 7.30. Alweer een dag kunnen uitslapen. Begin nu pas het gevoel van vakantie te krijgen door zo lang in bed te blijven liggen. Om 8.30 gaan we naar Snake Island, een eiland 15 minuten varen ten noorden van Pulau Tiga. Hier moeten veel slangen zitten. Het eiland is heel klein, het oogt als een bos in de zee met een rotsachtige “kust”. We zien in totaal vijf slangen, ze zitten allemaal onder de rotsen dus het is goed zoeken. Er wordt één slang tussen de rotsen uitgevist door een gids, maar erg bijzonder is het hier niet
Snake Island bij Pulau Tiga
Daarna gaan we naar een zandplaat vlakbij om te snorkelen. Omdat ik gisteren nogal verbrand ben tijdens het duiken ga ik niet mee snorkelen en blijf aan boord van de boot. Het moet erg mooi zijn onderwater, maar dat is het boven water ook. De zee is kraakhelder blauw, het zand van de zandplaat is wit en de lucht is strak blauw met hier en daar witte wolken. Een echt “bounty-plaatje“.
Het "bounty-gevoel"
Bij terugkomst gaan we vrij snel weer duiken. We gaan naar een plek die onlangs ontdekt is door hen “The place with no name”. Ze weten waar het is, ze hebben de coordinaten van de locatie maar de navigatieapparatuur van de boot werkt niet. Toch vinden we vrij snel de plek waar we moeten zijn.
Mijn eerste echte duik vanaf een boot. Ditmaal gaat het minder professioneel aan toe. Er is geen controle of alles wel goed aangesloten is en goed werkt. Gelukkig hebben we een wat meer ervaren duiker in de groep die er achter komt dat bij één van ons de zuurstoffles nog dicht is. Ook het vanaf de boot duiken is nieuw voor ons en wordt niks over uitgelegd. Pas na herhaaldelijk vragen krijg ik te horen hoe en wat. Het stelt niet veel voor en alles gaat goed bij mij. We moeten via een touw omlaag. Mijn vest nog opgeblazen, maar laat het touw los. Als een ballon schiet ik omhoog naar de oppervlakte. Even de lucht er uit laten en weer naar beneden. Dimaal gaat het wel goed. We duiken ongeveer 40-50 minuten op 8 meter diepte, veel langer dan de bedoeling was. We zien een hele school Yellow Snipers waar we tussendoor zwemmen. Ze blijven om ons heen cirkelen. Een waanzinnig gezicht! Een gordijn van duizenden gele vissen overal om ons heen, waar je maar kijkt. Buiten de school zwemt nog een school jonge Barracuda’s. Wat is duiken toch mooi!!
Na het duiken de maag weer vullen en daarna terug het water in om te snorkelen met een groepslid. De tijd vliegt, we zijn anderhalf uur bezig geweest. Daarna nog eens 1,5 uur met iemand anders gesnorkeld. Hij kent veel vissen waardoor ik niet alleen volop geniet van de onderwaterwereld maar ook nog wat leer. We zien een school Travelli’s en Barracuda’s zwemmen. Gelukkig heb ik mijn camera bij me zodat ik wat leuke foto’s en films kan maken onderwater.
Kleurrijke vissen tijdens het snorkelen in de Zuid-Chinese zee
‘s Avonds hebben ze eindelijk de kampvuren op het strand aangestoken. Het ziet er mooi uit totdat het begint te regenen. Na het diner nog wat geld uitgegeven aan twee fotoalbums om mijn foto’s in te plakken en wat chips en snoep. Daarna onze reisbegeleider bedankt en de envelop met fooi overhandigd. Onze spreker heeft er een leuke speech van gemaakt, hoe een groep onbekende mensen op het vliegveld elkaar ontmoeten en samensmelten tot één gezellige groep die een mooie reis door Borneo maken.
Nog de rekening betalen van de afgelopen dagen en met Julius, onze duikinstructeur, in de karaokebar wat nummers zingen. Na het “zingen” even bij het kampvuur hangen en wat foto’s maken van de weerlichten die boven zee te zien zijn. Om 00.30 naar bed.
Kampvuur
DAG 26 Pulau Tiga - Kota Kinabalu - Kuala Lumpur (Dinsdag 09 oktober 2007)
Om 6.45 opstaan, douchen en de tas voor de laatste keer inpakken. Om 7.30 ontbijten.
Na het ontbijt even alleen het strand op en nog even genieten van het uitzicht en de rust. Om 9.00 vertrekken we met de boot naar Kuala Penyu waar we met het veer de rivier oversteken en met de minibusjes naar Kota Kinabalu rijden. Terug naar het Shangri-la Hotel. Onze reisbegeleider heeft hier een kamer geboekt zodat we voor de vlucht vanavond nog kunnen douchen en omkleden. Nadat we de bagage in de kamer gezet hebben gaan we met een groot gedeelte van de groep weer naar Toscani’s. We worden hier herkend door het personeel. Blijkbaar hebben ze niet alleen een goed geheugen voor bestellingen maar ook voor gezichten. Hier weer heerlijk gegeten. Na het eten even rondneuzen bij Borneo Trading Post, een leuke souvenirwinkel naast Toscani’s, om te kijken of ik er nog wat geld kan op maken. Maar er zit niks bruikbaars voor me bij. Terwijl de rest nog op souvenirjacht gaat, ga ik alvast terug naar het hotel zodat ik op mijn gemak kan douchen en omkleden. Er zijn extra handdoeken gevraagd, voor ieder één, maar deze zijn er niet. Als onze reisbegeleider bij de receptie gaat vragen voor de extra handdoeken staan ze vreemd te kijken als ze horen dat er 17 personen op één moeten zijn.
Om 17.00 rijden we naar het vliegveld. Het is druk onderweg dus nemen we een andere route, om de files heen. Het inchecken verloopt moeizaam. Meneer Adrian van de incheckbalie heeft er niet echt veel zin in blijkbaar. Het duurt zeker 15 minuten voordat hij mijn bagage ingecheckt heeft en zet plotseling het bordje met “counter closed” op de balie. Uiteindelijk lukt het dan toch om in te checken. Hier nemen we afscheid van onze reisbegeleider die naar Thailand vliegt om zijn eigen vakantie te vieren in Thailand en Laos. Bij de taxfree winkel lekkere thee gekocht (Sabah Tea en Rainforesttea), zo kan ik thuis toch nog wat van Borneo proeven.
We zitten met z’n drieën op de eerste rij na de eerste klas. Direct achter het schot, zonder beenruimte. Zit niet echt comfortabel maar de vlucht duurt maar twee uur, dus dat is nog wel te overzien. Aangekomen in Kuala Lumpur gaan we meteen regelen dat we met vier bij elkaar kunnen zitten. Voor onze reisgenoot van 1.92 mtr regelen we een stoel bij de nooduitgang. Iedereen dus blij.
Bij Starbucks Coffee de tijd doden en een kop koffie drinken met gebak. In de boekenwinkel zien we het boek “Wild Borneo” liggen. Een erg mooi boek met veel herkenbare plaatjes. Alleen is het hier veel duurder dan bij ons in Nederland. Ik laat het boek dus maar liggen en heb nog steeds teveel Ringgits over, maar te weinig om na het inwisselen nog wat over te houden. Dan maar naar de drankzaak en een fles Amarula en Amaretto meegenomen.
Op het vliegveld nog erg veel lol gehad met het “mahna mahna” van de Muppets. Iets wat bij de Iban begonnen is en tijdens de reis zo nu en dan weer ineens bovenkwam omdat iemand het aanstekelijke deuntje begon te zingen. Mijn kamergenoot van Pulau Tiga stond er vanmorgen mee op en het was het eerste wat uit zijn mond kwam. Nogal melig komen we dus het vliegtuig in. Eén bij de nooduitgang en met ons vieren in het middenpad….direct achter een schot. Weer geen beenruimte dus! Aaaaahhhh!! Zo gaan we dus geen 12 uur zitten. Gelukkig is het vliegtuig niet vol en kunnen we een paar rijen naar achteren gaan zitten waar ook 4 stoelen naast elkaar vrij zijn. Onderweg naar Harry Potter5, Mr. Bean en een stuk van Pirates of the Caribean gekeken.
DAG 27 Kuala Lumpur - Amsterdam (Woensdag 10 oktober 2007)
Om 06.35 landen we op Schiphol. Als we het vliegtuig uitkomen is er bij de slurf nog een extra paspoortcontrole, en 50 meter verder de normale paspoortcontrole. Het is druk bij de bagageband en het duurt ook even voordat ik alles heb. Afscheid nemen van de groep waarmee ik vier weken veel lol mee beleefd heb.
Op de terugweg veel geslapen. Om 10.10 zijn we thuis, even thee drinken, foto’s op de pc zetten en het bed in: weer slapen. De tas pak ik een andere keer wel uit.
Weer een indrukwekkende reis achter de rug. Na Afrika vorig jaar, heb ik nu volop kunnen genieten van Borneo. Afrika was helemaal perfect waardoor ik me toch een beetje zorgen maakte over de reis naar Borneo: het kan nooit zo goed worden als vorig jaar. En dat klopt, het was toen té perfect. Dit jaar was gewoon heel erg goed, maar toch heel anders. Deze reis was veel actiever, ben dan ook 5-6 kilo afgevallen (maar die kilo’s zijn er al weer snel aangekomen in Nederland). Niks kamperen, meer wandelingen, veel actiever, tochten door het regenwoud, de beklimming van de Pinnacles, de top bereiken van Mt. Kinabalu en niet te vergeten het snorkelen en duiken op Pulau Tiga. Van een hoogte van 4100 meter tot 8 meter onder het zeeniveau: “No ocean too deep, no mountain too high”. Alhoewel, over hoogtes gesproken. Zonder een paar lieve groepsgenoten waren die hoogtes me toch zeker teveel geworden op sommige momenten. Thnx voor jullie steun daarboven!! Ook nu was de groep weer erg gezellig.
Alles bij elkaar was het een reis om nooit te vergeten. Borneo is een uniek plek op deze aardbol die we goed moeten beschermen. De schade van de houtkap en de palmolieplantages zijn goed zichtbaar. Iets dat je toch aan het denken zet. Het leefgebied van veel dieren, waaronder de orang-oetan, wordt heel snel kleiner. Reisorganisaties als Sawadee kunnen daar een rol in mee spelen. Projecten als het Hutan-project in Sukau moeten gesteund worden, wat heeft geleid tot een unieke deal met de organisatie: Sawadee is de enige organisatie, naast het WNF, die toestemming heeft om de wilde orang-oetans te bezoeken. Zo heb je de kans om deze prachtige dieren in het wild, in hun natuurlijke leefomgeving van dichtbij te zien en mee te maken. Maar je draagt ook je steentje bij aan het hele project en zelf aan de herplanting van het regenwoud. Bovendien kun je CO2 uitstoot van je vlucht compenseren door een zogenaamde “green seat” te boeken. Voor een paar euro meer steun je organisaties als Infapro die zich onder andere inzetten voor het herstel en duurzaam beheer van tropisch regenwoud.
Léon van Ulft
|
|
|
|
Oost-Afrika 2006 deel 1
Reis | Rubuguri
|
12 Maart 2009 | 22:43:47
|
Reisverslag Oost-Afrika reis 2006 met Baobab (23 september 2006 – 15 oktober 2006) Rubuguri Bwindi gorilla's nkuringo leeuw safari East-Africa Uganda Tanzania Kenia serengeti masai mara
Al jaren had ik de wens een keer naar Afrika te gaan. Ik kende Afrika alleen van de televisie, maar was toch al redelijk verknocht aan Afrika…de natuur, de mensen, de Kilimanjaro en natuurlijk het wild.
In januari van dit jaar besloten om dit jaar deze wens eens in vervulling te laten gaan. Al snel had ik Kenia en Tanzania op het oog vanwege de Kilimanjaro. Mijn keuze viel op de Kenia, Tanzania en Zanzibar reis, met tussendoor de beklimming van de “Kili”. Omdat het mijn eerste reis zou worden heb ik op internet contact gezocht met mensen die ervaring hadden met reizen. Al snel kreeg ik een mailtje van een toekomstige reisgenote, of de Oost-Afrika reis niks voor mij was. De reis deed bijna dezelfde locaties aan, maar in plaats van de Kilimanjaro en Zanzibar stond een gorillatracking in Uganda op het schema. De keuze werd voor mij dus of de Kilimanjaro of de berggorilla’s. Deze keuze was snel gemaakt: de gorilla’s worden met uitsterven bedreigd en de Kilimanjaro zal er over 5 jaar ook nog wel staan. Ik besloot dus om voor de Oost-Afrika reis te gaan en heb in januari al geboekt voor de reis in september/oktober, de reis voor alleenreizenden. Rubuguri Bwindi gorilla's nkuringo leeuw safari East-Africa Uganda Tanzania Kenia serengeti masai mara
In april met 3 reisgenoten al afgesproken om elkaar eens te ontmoeten. In Breda troffen we elkaar op het station en zijn die middag gezellig wat gaan drinken en een hapje eten.Rubuguri Bwindi gorilla's nkuringo leeuw safari East-Africa Uganda Tanzania Kenia serengeti masai mara
Halverwege juli zijn we met hetzelfde groepje plus een nieuwe reisgenoot naar de Beekse Bergen geweest om alvast voor te proeven. Natuurlijk de camera’s meegenomen en we hebben heel wat foto’s geschoten die dag. Het resultaat mag er wezen, maar het echte Afrika-gevoel had ik nog niet. Nog een paar maandjes wachten…
DAG 1 23-09-2006 Amsterdam-Entebbe
…en toen was het zover: 23 september 2006! Hier heb ik dik 8 maanden naar toegeleefd, toch wel lang wachten hoor. Met bijna anderhalf uur vertraging vertrekken we naar Entebbe, Oeganda. Op het vliegveld in Entebbe is de hele groep, 18 personen, compleet en gaan we door de douane. Buiten het vliegveld staat onze reisleider ons op te wachten, een paar uur eerder heeft hij zijn vorige groep op het vliegtuig gezet.
We worden met de truck van de vorige groep naar ons hotel voor de komende nacht gebracht. We slapen in twee groepen, één groep in The Green Valley en de andere groep in Sophie’s motel. Door de misverstanden over de eenpersoons-, tweepersoons en twinkamers kom ik, samen met mijn twee roomies voor die nacht, voor de derde keer bij Sophie’s aan. Bagage op de kamer achter gelaten en weer terug naar The Green Valley waar we met de groep om het kampvuur zitten. Op de achtergrond brullen de leeuwen uit het dierenpark in Entebbe. Het Afrika-gevoel begint nu al op me in te werken ondanks de lange vlucht.
Van Cas, onze reisleider, krijgen we al wat informatie over de komende dagen toegeschoven. We hebben een “luxe kampeerreis” voor de boeg. Cas heeft een hulpje, een Oegandese jongen, geregeld voor de kleine klusjes zoals afwassen en helpen met de maaltijden. Hij vertelt ons het trieste verhaal over deze jongen: vals beschuldigd van diefstal, 3 maanden in de gevangenis gezeten waar hij is mishandeld en verkracht. Hij is op borgtocht, die zijn ouders hebben betaald, vrijgekomen. Een zware financiële klap voor de familie natuurlijk. Om wat geld bij te verdienen heeft Cas, die overtuigt is van zijn onschuld, hem gevraagd om gedurende de dagen in Oeganda te helpen mits wij akkoord gaan natuurlijk. Uiteraard gaan wij akkoord! Op naar de eerste nacht in Afrika.
DAG 2 24-09-2006 Entebbe-Mbarara
Om 6.00 uur gaat de wekker. Ik ben de eerste van ons drieën die de douche gaat uitproberen. Ik heb heel even warm water, maar dat is snel voorbij. Mijn twee roomies hebben minder geluk, zij mogen meteen onder een koude douche stappen. Ik heb nog even tijd voordat we aan het ontbijt gaan, dus loop wat door de tuin. Kijken waar we nu eigenlijk de nacht hebben doorgebracht, want vannacht heb ik niet veel gezien. Ik kom de heer “des huizes” tegen en al snel raken we in gesprek. Erg aardige kerel! Hij wil me de omgeving wel laten zien, dus besluit met hem mee te gaan. We lopen de weg af, richting het Victoriameer. We hebben niet zo heel veel tijd, om half acht wordt het ontbijt geserveerd. Op de terugweg vliegen er twee visarenden met vis in hun klauwen over. Natuurlijk snel mijn camera gepakt.
Na het ontbijt gaat de hele groep richting de Botanic Garden in Entebbe. Wat een prachtig park, heel uitgestrekt en veel dieren waaronder velvet monkeys en zwart-witte colobusapen. We lopen een groen aangeslagen oude trap af en lopen een stuk woud in. Onze “gids” vertelt dat hier de film Tarzan is opgenomen. Ik geloof hem meteen, heb de film niet gezien, maar het is dichtbegroeid en er hangen dikke lianen.
Een paar uur later zitten we aan de BBQ in de tuin van “the Green Valley”, het hotel van de andere groep. We hebben maar kort de tijd, een uurtje later vertrekken we naar Mbarara naar het Rwizi Arch hotel. Het ziet er erg luxe uit, voorlopig het laatste hotel. Na de douche schuif ik aan voor het eten. Buiten is op een pleintje livemuziek, het klinkt erg vrolijk allemaal en het is er behoorlijk. Natuurlijk nemen wij ook een kijkje. Het blijkt een promotie-optreden te zijn met het nodige geouwehoer tussendoor, dus ik blijf ook niet al te lang en ga richting bed.
DAG 3 25-09-2006 Mbarara-Mweya
Vandaag om 6.15 opgestaan, we vertrekken om 7.30 naar Mweya in Queen Elizabeth NP.
Thuis hadden we al bericht gekregen dat de bezoekersaantallen voor de chimpansees teruggeschroefd zijn, wat zou betekenen dat we in drie groepen moeten gaan, ipv twee. Dit heeft weer als gevolg dat elke groep één van de activiteiten de komende dagen (boottocht en gamedrive) zou moeten laten schieten. We rijden dus niet meteen naar onze campsite, maar naar het hoofdkwartier van de rangers aan de Gorge Kyambura, een kloof van
16 km
lang en op sommige plaatsen
100 meter
diep. Al snel blijkt Cas een toffe reisleider, hij regelt (zonder geld!) dat we toch in twee groepen naar de chimps kunnen gaan.
Gorge Kyambura (Chambura)
’s Middags staat de boottocht van ongeveer 2 uur op Lake Albert op de planning. De opstapplaats is maar 10 minuten lopen vanaf de campsite. Na een steile afdaling komen we bij de boot, welke nog volgetankt moet worden. Blijkbaar redden ze het niet om de tank vol genoeg te krijgen om op tijd te vertrekken, dus we nemen de tweede boot die klaar ligt. Vanaf de boot zien we in de verte 2 olifanten die het meer oversteken. Verder zien we erg veel hippo’s, buffels, olifanten en natuurlijk erg veel vogels. Een mooie tocht, alleen jammer van die Amerikanen die erbij zitten…stelletje toeristen!
Na de boottocht lopen we weer richting camp. Onderweg horen we veel getrommel en het geluid wordt steeds sterker. Bij het Education Centre, tegenover onze campsite wordt een “wildlife education” voorstelling gegeven met een hoop getrommel en gedans. Natuurlijk blijven we een tijdje staan kijken. Na afloop worden de spullen gepakt en gaat alles en iedereen in een grote open truck. Maar niet voordat een aantal Afrikanen met de blanke dames op de foto zijn geweest.
’s Avonds eten bij het kampvuur waar we te horen krijgen dat er een groep leeuwen vlak bij het camp is gesignaleerd. Spannend!
We slapen de komende twee nachten bij het meer waar ook hippo’s zijn en ’s nachts naar boven komen om te grazen.
Tenten bij Lake Edward
DAG 4 26-09-2006 Mweya
5.15 opstaan, 6.00 ontbijt, 6.30 vertrek voor de gamedrive.
De gamedrive viel een beetje tegen. Niet echt veel beesten gezien. In de verte alleen twee leeuwen als kleine stipjes.
’s Middags naar de Gorge Kyambura naar de chimpansees. Wat een mooi uitzicht. De boomtoppen komen tot aan het gras aan de bovenkant van de kloof. Je ziet een groene lijn tussen het goudgele gras snijden.
Gorge Kyambura (Chambura)
We worden opgesplitst in twee groepen om de kans om chimps te zien te vergroten. Tijdens het de steile afdaling komen we nijlpaarden-shit tegen. Ze schijnen ook in de kloof te zitten en ’s avonds er weer uit te komen. En dat voor zo’n zwaargewicht. In de kloof zien we al snel twee nijlpaarden aan het water liggen. Een stukje verder moeten het riviertje/beek over….over een boomstam. Gelukkig ligt die stevig. We komen helaas maar 1 chimpansee tegen, beetje jammer. Maar de omgeving maakt veel goed. Plotseling horen we een donderend geluid erg snel naderen, regen volgens de ranger. Dus als een gek de camera ingepakt en de poncho aangedaan. Het geluid komt als een spook steeds dichterbij…..maar geen regen. Het was slecht de wind die door het woud raasde. Dus de poncho weer uit en de kloof uit klimmen. Boven aangekomen is er geen regenwolkje te bekennen. Wel een aparte ervaring om zoiets mee te maken. Je hoort iets heel snel naderen en op het moment dat je denkt dat het bij je moet zijn, is er niks te zien. Alsof je in een horrorfilm zit.
Op de terugweg komen we een grote kudde olifanten tegen waar we natuurlijk voor stoppen. Van groot tot klein komt voorbij. Echt geweldig om zo dicht bij te zijn. Als we verder wilden rijden blijkt een klem van de accu te zijn weggevreten. Geprobeerd de klemmen aan te duwen en te starten, maar het wilde niet lukken. Gelukkig kwam er vrij snel een 4WD voorbij die ons op weg helpt zodat we terug kunnen naar het kamp.
’s Avonds typisch Keniaans gerecht gehad, een mix van maïs en rijst en spinazie/andijvieschotel. Niet echt geweldig, maar wel voedzaam.
Vannacht de laatste nacht aan het meer, morgen vetrekken we richting gorilla’s. We hebben dus een reisdag voor de boeg.
DAG 5 27-09-06 Mweya-Rubuguri
6.00 opstaan, weinig tijd om te douchen/wassen. Snel ontbijten en lunchpakket smeren. Vervolgens bagage inpakken en tent afbreken.
Op weg naar Kabale, om daar nog boodschappen te doen voor de komende dagen, te eten en wat rond te kijken. Ondertussen wordt de truck gerepareerd en gaat de kok eten kopen op de markt. In de supermarkt, waar ze lunchpauze hadden maar speciaal voor ons weer geopend zijn, Pringles en Amarula gekocht. Onderweg natuurlijk weer veel zwaaiende mensen en schoolpleinen die leegstromen om te komen zwaaien.
Op de weg van Kabale naar de camping in Rubuguri begint het hard en lang te regenen. We rijden in de heuvels als de truck opeens begint te slippen, aan de rechterkant een steile afgrond….niet echt prettig! Stukje verder als we echt niet meer vooruitkomen worden er in de stromende regen kettingen om de wielen gedaan. Bijna een uur later, tegen zonsondergang, rijden we stapvoets verder. Het begint langzaam donker te worden en het blijft regenen.
Uiteindelijk, 6 uur later dan gepland, komen we toch aan op de camping in Rubuguri. De truck staat vast in de modder op de oprit van de camping. Gelukkig is het opgehouden met regenen. We pakken onze bagage en tenten en lopen de camping op. Het ziet er erg sfeervol uit, langs alle paden kaarsjes in afgesneden plastic flessen. Het is net een film.
Ik ga me meteen douchen. De douche blijkt een houten hokje zonder dak, een olievat met onderin een pijp en een douchekop. Het water wordt verwarmd een houtvuurtje onder het vat. Zelfs in de douche staat een kaarsje. Het water is heerlijk warm en ik geniet van de sterrenhemel terwijl de damp opstijgt. Zo’n aparte ervaring om onder de heldere sterren te staan douchen.
Douche op campsite in Rubuguri
Tegen 22.00 nog wat eten….Onze kok heeft natuurlijk nog staan koken. Wat een lieve kerel. Nog even in de bar blijven hangen en naar bed.
Morgen “uitslapen”, de vulkaantocht waar onderweg over gesproken is, laten we toch maar zitten na deze tocht.
DAG 6 28-092-006 Rubuguri
Heerlijk uitgeslapen, tot 7.30. Druppels op de tent, krijg meteen weer dat Nederlandse gevoel.
Rond 11.00 beginnen we aan de “cultural walk”. Geen rondleiding door het dorp, maar op bezoek bij Nederlandse koeien. Deze koeien zijn naar Oeganda gebracht omdat hun Ankole runderen zo goed als geen melk produceren. Door deze runderen met “onze” koeien te kruisen hopen ze runderen te krijgen die bestand zijn tegen het heuvelachtige landschap, het klimaat en ook nog een veel melk geven. Het gevolg….stevige Nederlands koeien met grote horens.
Na de koeien komen we bij een grot waar de grondlegger van Rubuguri verbleef. Het was een man op jacht die na maanden niet was teruggekeerd van de jacht. Hij had dit stukje land ontdekt. Na terugkomst, waar de mensen dachten dat hij dood was, vertrok hij naar dit gebied en zo ontstond Rubuguri. Ik ben de eerste “Mzungu” (blanke) ooit die in deze grot komt, aangezien onze groep de eerste is die deze grot te zien krijgt en ik voorop ging.
Na de grot klimmen we omhoog en komen we bij een school uit. De kinderen komen naar buiten gestormd om ons te zien. Ze blijven op afstand, omdat de leraren hen tegenhouden. Na overleg met de hoofddocent worden de kinderen bij elkaar geroepen. Hij vraagt we van de kinderen nog nooit een “mzungu” heeft gezien. Alle handjes gaan de lucht. Op de vraag wie van de kinderen de “mzungu’s” graag wilt ontmoeten gaan weer alle handjes de lucht in en komen er tientallen kinderen op ons afgestormd. Bijna ben ik bang dat we overlopen worden. Kan nog net een stukje filmen van de rennende kinderen. Ze zijn erg nieuwsgierig en willen de foto’s die we maken meteen zien en voelen over je arm….haartjes op de arm. Krijg er bijna kippenvel van….zouden ze dat wel kennen? Ze zingen nog een lied voor ons en ik teken het gastenboek van de school. Vanaf dit moment ben ik helemaal verliefd op Rubuguri. Helaas moeten de kinderen weer aan het werk en kunnen wij verder met onze “walk”.
School in Rubuguri
We lopen langs aardappelplantages (Irish potatoes) en door de heuvels. Na een glibberige afdaling komen we bij een klein watervalletje en een grot met vleermuizen. Tijdens de afdaling kijk ik terug omhoog om te zien hoe ver we al naar beneden gelopen zijn en wat zie ik….overal kleine zwarte kopjes. Een hele groep kinderen is ons naar beneden gevolgd. We zijn echt een attractie hier.
Na de cultural walk komen er twee groepen voor ons zingen en dansen op de camping. De Rubuguri Super Stars en pygmeeën. Door de heg om de camping steken steeds meer zwarte kopjes. De dorpelingen zijn erg nieuwsgierig. Langzaam maar zeker komen er steeds meer mensen de camping op. Volgens mij staat het halve dorp met ons mee te kijken. Erg leuk om te zien hoe ze zingen en dansen. De campingbaas, Fidelis Kanyamunyu, is een man met toekomstvisie en wil zijn dorp laten opbloeien middels toerisme. Hij hoop dan ook dat wij bij thuiskomst veel over Rubuguri op internet zetten zodat zij er veel hits te vinden zijn op Google.....Ik kijk mijn buurman aan...Google? Ja, zij kennen daar ook al Google. Niet iedereen, zoals Fidelis zijn verhaal verder gaat: "Waarschijnlijk weet de rest van de mensen hier niet eens waar ik het nu over heb". Een echte vooruitstrevende man dus die Fidelis.
Nieuwsgierige kinderen in Rubuguri
Bij terugkomst is een reisgenote weer terug van de gorillatracking. Er mogen maar 8 personen per dag naar de gorilla’s en we zijn met 17 personen die een permit hebben. Zij is dus met een andere groep geweest. Ze heeft de hele groep, 18 gorilla’s, in open veld gezien op ongeveer 1 uur lopen. Natuurlijk meteen wat foto’s bekijken. Ze heeft echt geweldige foto’s gemaakt. Morgen zijn wij aan de beurt. Ik hoop dat wij ze ook van zo dichtbij zien.
DAG 7 29-09-2006 Rubuguri
Vanochtend geen regen, maar zon! Vandaag de grote dag……gorilla’s!!! Hét hoogtepunt van deze reis. De bergorilla’s in Nkuringo, Bwindi Impenetrable National Park.
Met de truck over de hobbelige weg naar Nkuringo, ca.
10 kilometer
vanaf de camping. Na de briefing van bijna een half uur, waar we te horen krijgen wat wel en niet mag bij de gorilla’s, huur ik een drager in om mijn tas te dragen. Vanaf het kantoor lopen we met 8 man uit de groep, een paar dragers en 2 bewapende rangers naar het woud. ’s Morgens zijn een aantal trackers al sporen gaan zoeken van de gorilla’s. Na 20 minuten wordt er al gebeld, de trackers hebben de gorilla’s gevonden. Bijna 50 minuten later komen we de trackers tegen. De eten en drinken nog snel wat en laten dan onze tassen achter bij de dragers en een aantal trackers. Sneller dan ik vermoed komen we al de eerste gorilla tegen, blackback Bahali. Hij zat rustig te eten toen we aankwamen, maar een paar minuten later stond ie op en ging er vandoor. We zijn hem gevolgd door het woud, moesten over een boomstam heen die over een beekje lag. Een reisgenoot, die voor me liep, stopt plotseling en begint zijn broek uit te kloppen. Ik denk nog: “Die broek wordt zometeen toch weer smerig, dus loop nu maar gewoon snel door”. Op datzelfde moment voel ik steken in mijn been. Nu snap ik waar hij last van had…..bosmieren. En we hebben gisteren en vanmorgen nog gezegd: broek in de sokken, maar door de spanning en opwinding zijn we dat vergeten. Vervelend, want die beesten zijn met veel en ze kunnen aardig bijten. Snel de pijpen in de sokken en de mieren die al binnen zijn zo snel mogelijk doden. Ondertussen ook nog foto’s maken van een gorilla die tevoorschijn komt, maar voel de mieren zelfs in mijn nek bijten. Rotbeesten!!
 Blackback Bahali in Bwindi Impenetrable National Park
Jonge gorilla in Bwindi Impenetrable National Park
We lopen verder en zien de silverback door het woud komen, maar meer dan zijn rug zie ik niet. We volgen zijn pad en komen een voor een de andere gorilla’s tegen, waaronder 2 jonge gorillaatjes die in een boom hangen. Ze zijn zo knuffelbaar! Een stukje verder moeten we langs een pad naar beneden, direct rechts van het pad zit een andere gorilla rustig te eten. We komen op
1 meter
afstand er voorbij. Ik ben al beneden als de rest nog op het pad is en deze gorilla opstaat. Don’t move….De gorilla lijkt te twijfelen of ie nou voor om of achter om moet lopen, maar gaat dan weer zitten en de rest kan weer gewoon doorlopen. Gelukkig is hier echt een waanzinnige foto van gemaakt. Je ziet de gorilla bijna tegen de benen staan…echt geweldig.
Heeeeel dicht bij. Gorilla's in Bwindi
Beneden op het pad blijven we naar de andere gorilla’s kijken. Op eens een hoop beweging in de struiken en geschreeuw, maar dat is maar voor korte duur. Uit de struiken komen een moeder met haar jong gelopen, ze lopen verder de berg af. Voor ons verschijnt de dominante silverback, hij loopt op ons af en blijft op ongeveer
10 meter
voor ons staan en kijkt ons doordringend aan. Wowwww…..wat een imposant beest! Maar ook hij loopt verder naar beneden. Het uur zit er bijna op en besluit alles om me heen op me in te laten werken. Je mag je tanden niet laten zien, maar ik betrap mezelf dat ik toch breeduit sta te lachen hoor. Wat een indrukwekkende ervaring!
Gorilla in Bwindi
Nu weer omhoog. Best wel zwaar, maar goed te doen met de nodige stops tussendoor. We komen weer op de plek waar we de dragers en trackers hebben achtergelaten en nuttigen onze lunch. Eerst de pijpen van mijn broek afritsen. Een heel kerkhof dode mieren valt eruit. Het kippenvel staat dik op mijn armen en heb gewoon een brok in mijn keel van alle emoties….zo geweldig om dit te mogen ervaren. Na de lunch klimmen we weer verder omhoog. In het kantoor van de rangers krijgen we ons gorilla-tracking certificaat. De dragers die met ons mee zijn geweest komen uit de buurt van Rubuguri en gaan dus met ons mee terug, ipv
10 kilometer
te moeten lopen. Ze vertellen dat de mensen dol zijn op de lege plastic flessen die wij telkens netjes bewaren en weggooien. Dus waar de kinderen langs de weg van de kant staan, worden de lege flessen uit het raam gegooid. De kinderen duiken er op, alsof hun leven er van af hangt.
Terug op de camping natuurlijk aan de rest ons verhaal vertellen.
's Middags in contact gekomen met een lokale jongen, Emmanuel. Hij is van mijn leeftijd en studeert. Hij wil graag mailadressen uitwisselen. Als dank daarvoor haalt ie een eigen gemaakt houtsnijwerk uit zijn zak. Het is een vrouw met een bundel brandhout op haar hoofd. Erg mooi gemaakt. Het beeldje staat op thuis op de boekenkast.
’s Avonds komen de Super Stars en de Pygmeeën weer zingen en dansen. Ditmaal heb ik echt het gevoel dat we hier de toerist uithangen. Het enthousiasme is dan ook stukken minder dan gisteren, meer een verplicht nummertje.
DAG 8 30-09-2006 Rubuguri
Vandaag lekker uitgeslapen tot 7.30. Ik word wakker van een meisje dat een kwartier lang een heel mooi deuntje staat te zingen net buiten de campsite. Een hele aangename manier om lekker wakker te worden en de dag mee te beginnen. Ben toch maar eens opgestaan om te kijken wie daar nu zo stond te zingen, maar het zingen was al opgehouden en niemand meer te zien.
Een rustige dag voor de boeg. De beklimming van de vulkaan laat ik schieten. Het schijnt erg zwaar te zijn en veel van de omgeving zie je niet omdat je constant aan het klimmen bent. Dus eerst lekker op mijn gemak douchen en daarna de was doen….in een teiltje op de hand. Echt schoon wordt het niet, maar het is in ieder geval weer allemaal fris.
Vanmiddag met twee reisgenoten een stuk door Rubuguri gewandeld. Uiteraard trekken we weer de aandacht van de inwoners. Onderweg worden we gevolgd door een stuk of 10 kinderen. Ze hebben de grootste lol achter ons, maar zodra we ons omdraaien zijn ze ineens heel stil en blijven op afstand. Als we weer verder lopen hebben ze weer de grootste praatjes. We besluiten om ze eens te laten schrikken, om te zien hoe ze reageren. We tellen tot 3, draaien ons om en roepen BOE! De kinderen die ons volgen sprinten weg, de weg af. We hebben de grootste lol en de kinderen langs de kant van de weg ook. We draaien ons nog eens om om te kijken of de kinderen ons al weer volgen, maar tot onze grote verbazing rennen ze nog steeds…..Volgens mij zijn ze echt geschrokken van ons. Ik begin me bijna schuldig te voelen….
Rubuguri
Volgens de planning zouden we vanavond weer vertrekken, maar in overleg met de groep wordt besloten om morgenvroeg te gaan. Zodat we nog even van Rubuguri kunnen genieten.
DAG 9 01-10-2006 Rubuguri-Masaka
Vandaag op tijd weer op, we hebben een lange reisdag voor de boeg naar Masaka aan het Nabogabomeer. Het meer is een oude baai van het Victoriameer, maar wordt gescheiden door een natuurlijk dam.
We hebben ongeveer negen uur in de truck gezeten naar de campsite aan het Nabogabomeer. Bij aankomst blijkt er een disco aan de gang te zijn. Als we uitstappen worden we meteen overspoeld door de discogangers en moeten we met hen meedansen. De disco is bijna afgelopen en we gaan de tenten opzetten voordat het donker wordt.
We hebben een prachtig uitzicht op het meer, maar helaas is de zonsondergang hier niet te zien.
’s Avonds met zijn alleen rond het kampvuur. Eindelijk een gelegenheid om de fles Amarula te openen.
DAG 10 02-10-2006 Masaka-Bukoba
Vanmorgen uitgeslapen tot een uur of 7.30. Een heerlijke relaxdag aan het Nabogabomeer met de ezels op de campsite. Mijn rug en voeten zijn redelijk verbrand vanmorgen.
Rond 12.00 vertrekken we richting Bukoba, we gaan dus de grens over naar Tanzania. Extra spanning in verband met onze keukenhulp. Hij heeft geen paspoort en is ook nog nooit buiten Oeganda geweest. Hij loopt al de hele dag glunderend rond, volgens mij heeft hij er zin in. Onderweg moeten er dus nog pasfoto’s gemaakt worden. Bij de grens geen problemen en ons hulpje kan ook gewoon mee. We moeten alleen beloven hem weer mee terug te nemen naar Oeganda.
Ongeveer een uur later rijden we richting Bukoba waar we een barbecue hebben op het strand aan het Victoriameer.
Om 21.30 vertrekken we met de veerboot naar Mwanza. Onderweg zullen we wel nog aanmeren om een boel bananen aan boord te laden. Een heel spektakel om te zien hoe alle bananen aan boord worden gebracht. Het hele voordek ligt vol. De mensen die aan het werk zijn vinden het niet prettig dat we foto’s maken en aan het filmen zijn. Om het goed te maken trakteren we hen op een drankje. In totaal zijn er 46 man aan het werk en het kost ons omgerekend ongeveer €15,-. Iedereen weer blij dus.
De bananenboot, Victoriameer
Op de boot in een tweepersoonshut geslapen.
DAG 11 03-10-2006 Bukoba-Mwanza
Om 5.30 er uit om de zonsopgang boven het Victoriameerte zien. Helaas zien we de zon zelf niet door de eilandjes die er voor liggen. Kort daarna komen we aan in Mwanza en hebben we ontbijt bij een pizzeria, daarna gaan we naar het Iko Hotel.
Ik heb een eenpersoonskamer en Edwin ook. Vannacht slapen we dus gescheiden. Eerst maar eens even douchen, want vanmorgen was er geen gelegenheid voor.
Vanmiddag door Mwanza lopen en lunch gehad bij de pizzeria van vanmorgen. Het was nu wel een stuk drukker. Bij terugkomst in het hotel mijn zwemspullen gepakt en met een groep naar het Tilapiahotel waar ze een zwembad hebben. Wat een luxe hier! Is wel lekker na dagen kamperen, even lekker alles los laten weken. In ons eigen hotel een lekker warme douche genomen. Vanavond uiteten bij het Tilapiahotel.
Heerlijk gegeten (bief met pinda/kokossaus en rijst). Daarna nog getafelvoetbald. Het was erg gezellig vanavond!
DAG 12 04-10-2006 Mwanza-Serengeti
Vanmorgen een koude douche gehad en rond 8.30 vertrokken. Onderweg nog wat boodschappen gedaan voor de komende dagen in de Serengeti.
Voor de gate van de Serengeti de lunch gehad. We zijn gamedrivend door de Serengeti gegaan richting campsite. Onze chauffeur heeft wat haast en rijdt fors door waardoor we steeds flink op de rem moeten bij de dieren waardoor we de goede momenten om te fotograferen missen. Best wel ergerlijk, maar we moeten voor zonsondergang op de campsite zijn omdat er na zonsondergang niet meer mag gereden worden in het park. Er zitten veel tseetsee-vliegen die dus ook in de truck zitten. Het lijkt wel of het er steeds meer worden.
Vanavond eindelijk een mooie zonsondergang te zien, zoals je die ook verwacht in Afrika. Maar nu schijnen we verdwaald te zijn. Op een T-splitsing weet de chauffeur niet meer waar hij heen moet en besluit terug te rijden, naar het kamp van de rangers. Inmiddels is het al donker en mogen we dus eigenlijk niet meer verder rijden. Er wordt bij de rangers gevraagd of we daar dan onze tenten mogen opzetten, maar zij wijzen ons door naar de hoofdranger. Ze verwachten niet dat hij toestemt, dus die slaan we maar over en gaan van hieruit naar de Ngiri-campsite. Rond 21.00 komen we daar aan, maar wat een domper……er staan al 5 truks en ontzettend veel tenten. Vannacht slapen we dus met nog zo’n honderd andere mensen hier. Niet echt wat je zegt in het open veld kamperen.
Rond 21.30 heeft onze kok het eten klaar. Rond 23.30 lig ik in mijn tent met de geluiden van hyena’s en jakhalzen op de achtergrond die vannacht het kamp in zullen trekken. Ik ben benieuwd of ze durven met zoveel mensen hier.
DAG 13 05-10-2006 Serengeti
Het antwoord is ja. Vannacht blijken er hyena’s een ton met afval omgegooid en aangebeten te hebben. Vanmorgen vertrekken we voor een gamedrive door de Serengeti. Er zijn meer mensen die dit gaan doen.
Na de zebra’s en gnoes van gisteren gaan we vandaag voor de andere dieren. De gamedrive begint met veel giraffen. Maar dan een paar uur heel weinig. Ik lig wat te knikkebollen achter in de truck tot we plots in de verte 2 leeuwinnen zien en op de achtergrond een kudde olifanten. Een stuk verder op dezelfde weg komt een leeuw aangelopen en gaat onder een boom aan de andere kant van de weg liggen. Wat een prachtig beest, maar al snel krijgen we te horen dat er een luipaard gesignaleerd is. We draaien en rijden snel naar de locatie. Daar aangekomen barst het van de jeeps en trucks. De luipaard ligt in een boom, we staan er goed voor terwijl de meeste aan de andere kant staan en dus alleen de staart en een stukje rug zien…. Maar erg mooie foto’s kunnen maken van dit prachtige dier.
De tweede gamedrive wordt voorafgegaan aan een bezoek aan het bezoekerscentrum. Daarna al snel drie leeuwinnen en één leeuw, veel olifanten, een jagende leeuw (helaas geen kill) en een cheeta met prooi. Kortom, een geslaagde dag met zeer veel foto’s. Nu nog de neushoorn en buffels op de foto zetten. Misschien morgen in de Ngorongoro-krater.
DAG 14 06-10-2006 Serengeti-Ngorongoro krater-Karatu
Vanmorgen om 5.30 ontbijt, dus vroeg eruit om naar de Ngorongoro-krater te rijden. Onderweg komen we twee leeuwenwelpjes tegen die langs de kant van de weg zitten. Zo lief om te zien. De dag begint dus al goed! Onderweg komen we nog 2 luchtballonnen tegen die erg laag overvliegen. De twijfels die ik had over de luchtballonvaart over de Masai Mara neemt af….denk dat ik het toch ga doen.
De weg naar de krater is lang en heel erg hobbelig en stoffig vanaf Narok. Erg hard rijden we dus ook niet en heb dus ook genoeg tijd om na te denken over die luchtballonvaart. Ga het toch maar doen!
Op de rand van de krater staat een stevige frisse wind. Ook hier is het erg stoffig. In jeeps dalen we af de krater in. Als eerste komen we een hoop wildebeesten tegen, snel daarna zien we drie jagende leeuwen. Natuurlijk staan er weer een stuk of tien jeeps bij. 2 leeuwinnen zitten vlak voor de eerste jeep in het gras. De derde leeuw, een jong mannetje, is aan het jagen op twee zebra’s. Maar zonder succes door zijn onervarenheid. Onze chauffeur begrijpt zijn taak nog niet helemaal….we kunnen nergens echt goede foto’s maken. Als de leeuwen aan de andere kant van de weg hun jacht voortzetten op een groep impala’s staan we helemaal vooraan, maar met de neus de verkeerde kant op. We vragen hem om een stukje achteruit te rijden, dan staan we precies goed. Maar we rijden niet achteruit, we rijden vooruit, de hele rij jeeps voorbij, om achter de rij te keren en vervolgens…..achteraan te sluiten. Dus van een goede positie naar de slechtste die je maar kunt bedenken. Die kerel werkt echt op mijn zenuwen!! Gelukkig lukt de volgende poging van de leeuw ook niet. Anders was het echt balen geweest. Om verdere frustratie maar te besparen rijden we weg van de leeuwen.
We zien veel zebra’s gnoes, nijlpaarden, hyena’s en na de lunch een (zwarte?) neushoorn, dus we hebben de Big Five compleet! Helemaal zwart (van de zonnebrandcrème en stof) keren we terug uit de krater. Bij het bezoekerscentrum snel even mijn gezicht wassen en dan snel richting camping. Onderweg kom ik er achter dat mijn zonnebril nog op de toilettafel ligt. Dus we rijden snel terug…gelukkig hebben ze mijn bril apart gelegd. Daarna weer snel naar de camping in Karatu. Even lekker douchen en eten.
DAG 15 07-10-2006 Karatu-Nairobi
De tijd vliegt….ik ben al weer twee weken in Afrika. En nog altijd zonder één moment spijt. Volgens mij maakt het Afrika-virus zich al langzamerhand meester over mij.
Vandaag een lange reisdag naar Nairobi, dus weer een grensovergang. Na al de schitterende natuur van Afrika hoef ik niet perse naar een grote stad nu, maar ben wel erg nieuwsgierig naar Nairobi. En ook naar de Kilimanjaro. Als het goed is komen we er voorbij. Als ik nu toch de andere reis had geboekt, stond ik daar waarschijnlijk nu op. Dus wacht met spanning af. Onderweg lunchen langs de kant van de weg en dan richting grens. Onderweg komen we inderdaad langs de Kilimanjaro, maar we zien er bijna niks van. Slechts een langzaam stijgende grijze lijn aan de horizon. Tja, hier moet ik het dan maar mee doen. Maar….heb wel de Kilimanjaro in het echt gezien. Moet toch een beetje positief blijven?
Bij de grensovergang geen problemen en geen drukte zoals verwacht werd.
In Nairobi geld pinnen voor de komende dagen. Op de camping snel de tent opzetten, opfrissen en dan uiteten bij “Carnivore”. Helaas staan de echte wilde dieren hier niet meer op het menu, maar worden alleen nog maar gefokte dieren geserveerd. Vooraf wortel-mint en vervolgens hebben we kippenlevers, struisvogel gehaktballen, kameel, kippenbout, kippenvleugels, varken, bief en een worstje gehad. Niet heel erg speciaal dus. Als toetje een choc-chip-blondie, een bolletje ijs met cake en chocoladesaus. Vanavond was erg gezellig en genoeg gegeten.
DAG 16 08-10-2006 Nairobi-Masai Mara
Vanmorgen laat vertrokken omdat het eten en water te laat werd gebracht door de baas van Gametrackers….fijne kerel hoor. Onderweg in een megasupermarkt nog wat lekkers gehaald voor onderweg.
Via een slechte weg naar de Masai Mara gereden. Aan de poort van het park nog wat souvenirs gekocht (Masai deken, ketting en armband).
We slapen op een campsite waar huisjes en tenthuisjes staan. De tenthuisjes zijn groot en voorzien van een bedje. De zijkanten van de tenten kunnen open geritst worden waardoor je ’s nachts gewoon naar buiten kunt kijken vanuit bed.
Vier dagen voordat we hier zijn gekomen, is er een Amerikaanse toeriste doodgetrapt door een olifant. Ze was op huwelijksreis. Haar man en de Masai-krijger zijn allebei gewond geraakt. Dezelfde kudde staat vlak bij de campsite aan de rivier te drinken en kunnen mogelijk vannacht omhoog komen. Gelukkig wordt de campsite bewaakt door een stel Masai-krijgers. Een gerust gevoel, want die kerels horen echt alles.
Vlak voor het slapengaan zijn er oogjes te zien in de struiken. De eerste keer dat ik ze zie. De hyena’s zijn ook al aanwezig zo te horen. En ons hulpje natuurlijk ook die de hyena’s imiteert. Die jongen komt steeds losser.
DAG 17 09-10-2006 Masai Mara
Deze morgen worden we vroeg opgepikt voor de ballonvaart over de Masai Mara. We rijden met 7 man naar Fig Tree Camp om in te checken. We gaan met twee ballonnen, in elke ballon 16 personen. De ballonnen zijn al gereed als we aankomen, dus snel instappen en de lucht in. We stijgen vrij vlot en gaan vlak over het hotel en de boomtoppen. Last van hoogtevrees heb ik gelukkig niet.
Het uitzicht is echt prachtig. Achter ons de zon die nog aan het opkomen is, en voor ons de maan. We zien wat dieren onder ons, maar de grote kuddes gnoes nog niet. Wel giraffes en olifanten in de bushes. Onderweg zijn we nog gazelles, impala’s, buffels, hyena’s met jongen en uiteindelijk toch nog zebra’s en wildebeesten. Overal aan de horizon zwarte vlekken, zover je kan zien…..te gek!!
Na een uur gevaren te hebben moeten we ons gaan voorbereiden op de landen. We vliegen nog een stukje verder in verband met de stenen die er liggen. De landing is niet erg zacht, maar valt op zich wel mee. We blijven een tijdje achterover geheld staan….vallen we achterover of vallen we weer naar voren. Het laatste is gelukkig het geval. Als ik omhoog kijk, zie ik tegen de strak blauwe lucht een Afrikaan met een rood petje in een rode overall staan….ziet er grappig uit.
Omdat de volgtruck, met ontbijt spullen panne heeft gekregen onderweg moeten we met de jeeps naar de truck gebracht worden. Vlak bij de landingsplaats loopt de Mara River, waar de gnoes op hun Grote Trek doorheen moeten. Helaas zien we dit niet.
|
|
|
|
Oost-Afrika 2006 deel 2
Reis | Rubuguri
|
12 Maart 2009 | 22:39:04
|
Vervolg van deel 1
Onderweg naar het champagneontbijt, de traditie na een ballonvaart, komen we nog 3 leeuwen tegen met een jong. Het ontbijt is echt te gek voor worden…wat een luxe. Voor elke groep is er een tafel compleet gedekt, en elke tafel heeft een eigen ober. Er staan drie mannen in het wit en een witte koksmuts op te koken. En dat allemaal op een open vlakte waar de wilde dieren gewoon lopen. Als de rest van onze groep ons eens kon zien zitten hier…. 2 uur later en 7 flessen champagne wordt ons gevraagd of we aub willen gaan…in ruil voor de laatste fles. Natuurlijk doen we dat. De terugweg is bijzonder gezellig. In de verte zien we een truck rijden….onze truck. Bij de gate stappen we over in onze eigen truck. Ze hebben ons dus toch zien zitten eten, maar wel op een grote afstand.
Champagne onbijt na balloonsafari
’s Middags naar een manyatta (dorpje) van de Masai. We worden ontvangen door een groep jongens. Al snel wordt het traditionele springen uitgevoerd. Cas is de eerste die mee springt en de concurrentie aangaat. De rest van de mannen worden ook uitgenodigd om mee te doen. Beetje sporten kan geen kwaad. Alhoewel…met deze warmte? Dit was dus de gezamenlijke kennismaking. Door één voor één een leeuwenmuts op te zetten maken we persoonlijk kennis met de Masai. Na de kennismaking mogen we de manyatta in, waar de vrouwen aan de beurt zijn voor hun kennismaking. Zij moeten met de Masai-vrouwen dansen en zingen. Na de kennismaking wordt er over het leven van de Masai verteld en nemen we een kijkje in de hutje. Elke vrouw heeft een eigen huisje, maar een man heeft meerdere vrouwen en daarbij dus ook meerdere huizen. De grootste bron van inkomsten is de verkoop van souvenirs, dus we worden na de rondleiding ook naar het souvenir-gedeelte begeleid.
Vanuit de manyatta gamedriven we naar de Mara River. Onder begeleiding van een aantal Masai-krijgers mogen we lopend naar de rivier. In de rivier ligt een groep nijlpaarden met een jong nijlpaardje in het midden en 2 grote krokodillen. Onderweg komen we nog een leeuwin tegen met 3 jongen. Erg leuk om te zien en de ondergaande zon werpt een goudgeel licht op de leeuwen.
Het was een lange maar wel een bijzonder mooie dag.
DAG 18 10-10-2006 Masai Mara-Naivasha
Vandaag begint wat minder goed dan gisteren. Een moer van de ophanging loopt tijdens het rijden van de bout. Bij een plaatselijke “garage” wordt een bout gemaakt, maar na de hobbelweg richting Narok is deze bout al helemaal krom. Op de weg naar Narok lopen een kudde geiten de weg over. Het laatste geitje is niet op tijd aan de overkant…..Een grote vrachtwagen rijdt het beestje ondersteboven. Levenloos blijft het beestje op de weg liggen…
Bij de lunchplek, bij een tankstation met een leuke tuin en hutjes. Hier heb ik voor het eerst de overheerlijke samosa’s gehad…eindelijk. Na de lunch rijden we via Narok naar Lake Naivasha waar we op Carnelleys campsite de nacht doorbrengen. Op de camping uitgebreid gedoucht, is ook wel nodig na die stoffige hobbelweg.
's Avonds met zijn allen rond het kampvuur in . Erg gezellig. We zitten op houten bankjes met kussens…het zit echt lekker. We worden alleen gewaarschuwd voor de rupsjes die uit de bomen vallen. Hun haartjes kunnen jeuk en ademhalingsproblemen veroorzaken. Dus elk kriebeltje verandert in een rups…
DAG 19 11-10-2006 Naivasha-Njoro
Vanmorgen om 7.30 opgestaan. De meeste zijn gaan fietsen. Ik ben samen met een aantal reisgenoten op de camping gebleven, lekker relaxen. En een reisgenote nog uitgezwaaid, ze is gaan paardrijden op het eiland waar de film Out of Africa is opgenomen.
Na de lunch zijn we rond 12.30 vertrokken naar Nakuru, gamedriven in Nakuru National Park. Als eerste komen we de witte neushoorn tegen, deze staat bij het meer waar de flamingo’s ook zijn. Veel van de flamingo’s, zeker de helft, is gestorven door lozingen van industrieel afval in het meer. Als we door de flamingo-shit, en hier diep in wegzakken, naar het meer lopen om de flamingo’s te fotograferen komen we nog een aantal dode flamingo’s tegen. Het meer kleurt dus lang niet meer zo roze als het zo moeten doen. Erg jammer!!
Dode flamingo's, Lake Nakuru
We komen nog een neushoornfamilie tegen, met een jong. Op zoek naar de zwarte neushoorn, als deze al te vinden is, komen we een luipaard tegen…de tweede van onze reis. Wat een geluk weer. We blijven een tijd staan, maar de nood wordt bij mij wel erg hoog. Ik moet maar ophouden, opstappen gaat hier niet…..alhoewel, ons hulpje staat op een gegeven moment ook te wateren.
Na een tijd naar de oren en staart van het luipaard gekeken te hebben komt er actie….een impala loopt op een op geringe afstand voorbij. Krijgen we dan toch nog een kill te zien? Voorlopig niet. Ondanks dat de impala zo dichtbij is, gaat het luipaard weer liggen. De tijd begint te dringen…om 18.30 moeten we het park uit zijn. We gaan alvast keren, rijden nog een keer voor het luipaard en gaan dan naar de uitgang. Maar dan…..actie! Het luipaard sluipt….we zien hem helemaal in beeld….hij sluipt dichterbij, maar dan….moeten we echt weg. Anders zijn we niet om 18.30 het park uit….Balen zeg! Maar toch heb ik mooie foto’s kunnen maken. We hebben ongelooflijk veel geluk met de dieren deze reis. Ik word echt verwend op mijn eerste reis.
We rijden naar Njoro, even buiten Nakuru, naar de Kembu campsite. Een camping met veel kameleons. In de bar is het diner, natuurlijk weer niet zo lekker als onze kok kan maken. Chocolademousse als toetje zou niet verkeerd zijn. En wat komt er uit de keuken…een glazen schaal met een bruin en luchtig goedje……Ik kijk mijn reisgenote aan: Het zou toch niet waar zijn? Het schijnt toch chocola te zijn. Jippie!!!! Snel halen we wat, maar echte mousse is het niet en de smaak van chocola is ook ver te zoeken. Wat een tegenvaller, maar ja….chocolademousse in Afrika?
Morgen terug naar Oeganda
DAG 20 12-10-2006 Njoro-Jinja
Vanmorgen vroeg eruit. Brrrr…het is erg fris, zeg maar gerust koud, buiten.
Vandaag gaan we naar Jinja, in Oeganda. Dus weer de grens over. We moeten echter een nieuw visum kopen, omdat het single-entry visum volgende de douanier niet geldig is. Cas heeft ons hier de eerste dag al over ingelicht. We komen er niet onderuit en moeten dus een nieuw visum kopen a $30,-.
Onderweg geluncht aan de Yala River en foto’s gemaakt in Kericho bij een theeplantage van Unilever. We mochten foto’s maken, mits we ze ook opsturen naar de plantage. Geen probleem natuurlijk.
Theeplantage Unilever, Kericho
Terug in Oeganda worden we weer hartelijk ontvangen door de vriendelijke bevolking. Bijna de hele weg naar worden we toegezwaaid door de mensen langs de kant van de weg. Het eerste stuk is leuk, maar dan komen we op een soort van snelweg. Een groot zandpad waar genoeg plaats is voor twee auto’s, maar toch ontzettend hard wordt gereden. Midden op de weg rijdt een vrachtwagen, wij gaan er links voorbij, rechts ervan raast een snelbus voorbij en er komt nog een vrachtwagen ons tegemoet…….ik houd mijn hart vast. Maar het gaat gelukkig goed. Fietsers wagen hier hun leven. De auto’s rijden als dolle over de weg, toeteren en blijven plankgas doorrijden. Als fietser moet je zorgen dat je hier op tijd aan de kant bent. Heb zeker 3 fietsers de berm in zien rijden om hun leven te redden. Wat een gekkenhuis in deze oneindige stofwolk.
Na veel stofhappen komen we in Jinja op de campsite aan. Op zijn vrije dag heeft onze kok toch weer voor ons gekookt.
Na het eten lekker in de bar gehangen en bijkomen van de lange reisdag met het geluid van de stromende Nijl op de achtergrond.
Met een klein groepje blazen we de ballonnen voor een reisgenote, die morgen jarig is, op om haar tent mee te versieren. Gelukkig ligt ze al te slapen. De ballonnen zijn niet van grote kwaliteit, om de haverklap springen ze kapot….als ze maar niet wakker wordt. We knopen alle ballonnen aan mijn waslijn en lopen ermee naar de tent. Onderweg en zelfs met ophangen blijven ze kapot knappen. En toch slaapt ze vrolijk verder.
Klokslag 12 uur ’s nachts staan de meeste van ons om de tent om haar toe te zingen. Het duurt even voordat er een reactie komt. Ze hebben uit voorzorg een slot op de tent gedaan. De rits gaat open en een slaperige big-smile komt te voorschijn. We drinken nog wat in de bar en gaan dan slapen.
DAG 21 13-10-2006 Jinja
Vandaag gaan we met 14 personen raften op de White Nile. Het startpunt is vanuit de bar te zien.
We krijgen allemaal een helm, een zwemvest en een peddel. Daarna splitsen we onze groep in 2 groepen, de “die-hards” en de onervaren mensen. Daar via een trap naar beneden waar we op het rustige gedeelte nog wat instructies krijgen en oefenen om weer in de raft te komen als we zouden omslaan. Het water is verbazend warm. Erg lekker temperatuurtje.
We hebben 17 rapids die we moeten nemen, 11 daarvan komen we al voor de lunch tegen. De overige 6 liggen een stuk uit elkaar, we moeten dus grote stukken peddelen tussen de rapids in. De rapids variëren tussen gradatie 2 en 5. Gradatie 6 komen we ook tegen, maar zullen we niet nemen. Beetje te gevaarlijk voor ons.
De eerste paar rapids gaan we zonder moeite door. Bij één rapid valt bij de hele linkerkant uit de raft. Eén persoon komt in een draaikolk terecht en wordt daardoor onder water gezogen. Niet erg prettig voor haar. Gelukkig komt ze er heelhuids uit.
Natuurlijk vergeten we niet dat onze reisgenote jarig is en besluiten om midden op de Nijl voor haar te zingen.
Eén keer laat onze gids de raft flippen waardoor we dus allemaal uit de boot vallen, er achteraan moeten zwemmen en weer erin moeten klimmen.
Halverwege de
31 kilometer
die we moeten afleggen, hebben we lunch op een eilandje in de rivier. Daarna dus grote stukken peddelen. Voordat we de laatste rapid nemen krijgen we van de gids te horen dat de rechterkant, waar ik dus zit, zeker uit de raft geslingerd zal worden en als we “mazzel” hebben flipt de hele raft. De laatste rapid is een categorie 6 die overgaat in een 5. We moeten dus een stuk over land gaan en direct na de 6 het water in. Twee personen gaan niet mee, dus we blijven met 5 man over.
Aangekomen bij deze versnelling begin ik toch wel even te twijfelen of het verstandig om wel mee te gaan. Wat een geweld zeg. Het is wel 2 keer slikken voordat ik instap. Onvoorstelbaar hoe woest het water hier is. Vanuit de kant moeten we een stuk tegen de stroom peddelen, vervolgens proberen de juiste lijn te pakken te krijgen en dan maar hopen dat we heelhuids aan het eind van de rapid komen. Op sommige plekken vallen we wel
3 meter
naar beneden en komen met een klap in het kolkende water terecht. Maar voordat ik er erg in heb zijn we er al voorbij. Dit was toch wel even erg spannend hoor.
Aan het eind worden we opgewacht door een busje met drank. Wel lekker om na zo’n inspanning even iets te drinken dat niet naar Nijl-water smaakt. We worden met 2 busjes terug gebracht naar de camping.
’s Avonds barbecue met als toetje een cake met een dikke laag chocola die de kok voor onze jarige heeft gemaakt. Na de barbecue feest in de bar van de camping .
DAG 22 14-10-2006 Jinja-Entebbe
Vanmorgen lekker uitgeslapen, gedoucht en alvast mijn spullen bij elkaar gepakt. Daarna samen met mijn roomy de tent afgebroken. Natuurlijk ook even de crew op de foto zetten als herinnering voor de goede zorgen. Verder heb ik de spullen die ik niet meer gebruikt in een grote vuilniszak gedaan zodat de chauffeur, kok en het hulpje dit kunnen verdelen. En in de bar nog even naar het bungeejumpen gekeken. Er zijn er twee gesprongen, waarvan er één kopje onder ging in de Nijl.
Voor de eerste keer (gepland) te laat vertrokken richting Kampala, de hoofdstad van Oeganda. Onderweg komen door een woud waar Idi Amin, ex-president/dictator van Oeganda, zijn slachtoffers dumpte en sommige zelfs op at. Hierover is ook de film “The Last King of Scotland” gemaakt. In Kampala meteen naar de camping “The Red Chilli” gegaan, terwijl een grote groep de stad in is gegaan. Op de camping lekker gegeten en gedoucht en “schone” kleren aangedaan. Daarna het interview gedaan waar ik dus al de hele reis tegenop zag om te doen. Maar ja, iedereen moest er aan geloven, dus ik ook.
’s Avonds met zijn allen naar een pizzeria gegaan als afscheidsdiner. We hebben de crew getrakteerd op het eten en daarna het officiële bedankje met de kaart en fooi natuurlijk.
Vanuit de pizzeria zijn we naar Entebbe gereden naar het vliegveld. Op de terugweg is het opvallend stil in de truck.
Op het vliegveld afscheid genomen van de crew. Had er erg moeite mee om de mensen te moeten verlaten die 3 weken voor ons gezorgd hebben en zo ontzettend aardig zijn en waarschijnlijk nooit meer zie. Dus met een brok in de keel aansluiten in de rij voor de controle. Natuurlijk gaat het poortje weer bij mij af. Ik word gefouilleerd maar niks gevonden natuurlijk. Intussen is mijn cameratas door de scan geweest: of ik batterijen bij me heb. Nou ja, best wel. En of ik ze even wil laten zien. Tuurlijk wil ik dat, maar krijg er de kans niet voor. Die meid kruipt weer achter haar monitor. Dus verder om in te checken.
Na de controle komen we, in tegenstelling tot de aankomstruimte, in een groot taxfree-gedeelte. Dus daar even rondgelopen en door de tweede controle. Heier mijn riem maar eens afgedaan en…..het poortje ging voor het eerst niet af. Wel werd er weer gevraagd om de batterijen in mijn cameratas te laten zien.
We konden vrijwel direct aan boord. In het vliegtuig nog film gekeken en toen lekker slapen.
DAG 23 15-10-2006 Entebbe-Amsterdam
Ik word wakker van het gerammel van het karretje met het ontbijt. We zijn al bijna in Amsterdam, nog 1,5 uurtje vliegen.
Op Schiphol hoeven we niet op de bagage te wachten, deze ligt al op de band. Bij de bagageband nemen we afscheid van elkaar. Alweer een moeilijk moment. Als ik afscheid neem van Edwin komt er bijna niks uit mijn strot. Gelukkig gaat het bij de rest beter, maar het blijft toch moeilijk om de mensen met wie je 3 weken lang samen bent geweest te verlaten.
Na het afscheid nemen door de schuifdeuren. En dan komt de vraag waar we het tijdens de reis al over hebben gehad: En…hoe was het? Tja, wat moet je dan zeggen. Je hebt elke dag zoveel meegemaakt. Dus dan wordt het : Ja, leuk! Onderweg in de auto veel geslapen. Thuisgekomen de PC aangezet, foto’s overzetten en weer het bed in.
Op zich wel lekker om weer terug te zijn in Nederland, maar toch mis ik Afrika nu al. De afgelopen 3 weken heb ik echt elke dag enorm genoten, van elk moment met hoogtepunten als de gorillatracking, Rubuguri, de balloonsafari en het raften. De crew heeft er alles aan gedaan om ons deze reis van elk moment te laten genieten en dat is dus ook gelukt. Het eten was westers, afwisselend met typisch Afrikaanse gerechten. Dankzij Rogers hebben we niet hoeven afwissen en opruimen. Dus werd het een luxe kampeerreis zoals Cas al op de eerste dag zei. Cas is echt een super reisleider, hij heeft zoveel voor ons geregeld en alles goed verzorgd.
De groep was ook echt geweldig. Iedereen trok met iedereen op, geen ruzies ofzo. Echt één groep, geen subgroepjes. Natuurlijk trek je met sommige personen wat meer op dan met anderen, maar stuk voor stuk zijn het aardige mensen.
En de dieren…..wauw! Wat hebben we er veel gezien, jong en oud en van zo dichtbij! Echt te gek. Had hier niet over durven dromen.
En dan de landen zelf. Van tevoren had ik van Oeganda niet echt een beeld. Oké, we gaan er heen vanwege de berggorilla’s. Maar dat Oeganda zo’n geweldig mooi land is en de bevolking zo ontzettend vriendelijk is……kippenvel als ik er weer aan terugdenk.
In tegenstelling tot Oeganda zijn Tanzania en Kenia een stuk droger, maar er zitten wel meer (soorten) dieren wat dus ook niet onbelangrijk is.
Kortom: 3 weken om nooit meer te vergeten. Het Afrika-virus, ze hadden me er nog zo voor gewaarschuwd, heeft mij ook te pakken en ga dus zeker vaker terug naar Afrika!
|
|
|
|
|
|
